Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken op internet

Door Iwan Brave – ‘Suriname, lui lekker land’. Nou echt niet. Een cliché dat niet opgaat als je in dit land woont. Alleen al vanwege de magere koopkracht hebben velen hier een dubbele baan of meer. Surinamers zijn harde werkers en doorzetters. Alleen werken ze niet efficiënt en onvoldoende doelmatig. Dit getuige het stapvoetsgewijze tempo waarin het land ‘vooruitgaat’. Maar dat is een andere discussie die ik wellicht een andere keer aanzwengel.

Door Iwan Brave – Ik kan niet meer buiten mijn geestelijk voedsel. Daarom tracht ik, als het even kan, het liefst elke dag in de bijbel te duiken. Soms heb ik er ook gewoon geen zin in. Als ik merk dat het dwangmatig wordt, neem ik afstand. Want ik wil zonder gewetenswroeging aards kunnen blijven functioneren. Maar daarentegen als ik enkele dagen niet heb gelezen, bekruipt mij toch een onbehaaglijk gevoel; alsof je letterlijk van God los raakt.

Door Iwan Brave – We willen bij de krant slachtoffers van verkeersongevallen en moord ‘een gezicht’ geven. Nauwelijks had ik de uitvaartdienst van het dertiende verkeersslachtoffer verslagen, of het volgende geval van moord diende zich aan. Woensdagnacht was in Latour een vrouw dood aangetroffen op een erf, met sporen van geweld op gelaat en lichaam. Onze fotograaf was ter plekke en ik zag aan de foto’s dat het vermoedelijk om een drugsverslaafde of dakloze ging.

Door Iwan Brave – Ik heb mijn ‘rijstoestemmingsbewijs’ afgelopen vrijdag afgehaald. Hoewel die mij jaarlijks 150 SRD kost, maakt Suriname met deze nieuwe mogelijkheid remigranten het toch weer een stukje gemakkelijker. Nederland heeft ooit het Surinaamse rijbewijs als onvolwaardig afgeserveerd en dat was voor Suriname reden op zijn beurt het Nederlandse rijbewijs niet te erkennen. Je kon drie dingen doen: opnieuw (versneld) het Surinaamse rijbewijs halen, elk jaar iemand vanuit Nederland een internationaal rijbewijs laten opsturen of gewoon blijven rijden met je Nederlands rijbewijs.

Door Iwan Brave – Dinsdagochtend. Eindelijk een moment van rust. Hoef pas vanmiddag naar de redactie. De wittebroodsweken van mijn thuiskomst in Suriname zitten er voelbaar op. Ik ervoer afgelopen weekend zelfs een lichte stress door mijn hoofd sluipen. En stress – heb ik tijdens mijn recuperatie in Amsterdam geconcludeerd – moet ik vooral vermijden om zelfdestructieve neigingen te voorkomen. Vandaar dat ik mijn kinderen wel dagelijks zie (ik breng ze elke morgen naar school en slaap in het weekend bij ze), maar trek beslist vooralsnog niet bij mijn gezin in.

Door Usha Marhé – In plaats van steeds te klagen dat ze geen kans krijgen in de politieke arena, zouden Surinaamse jongeren zelf een partij moeten oprichten, met bijvoorbeeld een naam als Suriname Voorwaarts!