Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken op internet

Door Usha Marhé - Geen twijfel bij mij dat 1 juli, de dag dat de slavernij in de Nederlandse kolonies werd afgeschaft, ooit de Nederlandse kalender als een nationale herdenkingsdag zal sieren, net als 4 en 5 mei. Want moreel en ethisch verantwoordelijkheid nemen voor ieders eigen aandeel in welke kwestie dan ook is niet alleen een belangrijke stap op weg naar wederzijdse healing en verlichting. Het is vooral een natuurlijke en spirituele wetmatigheid waar niemand aan ontkomt. Maar elk emancipatieproces kost tijd, dus ook dit proces. Als je vergelijkt wat er nu is met wat er vijftien jaar geleden werd gedaan aan bewustwording via festivals op Nederlandse bodem, dan zijn we al een aardig eind opgeschoten.

Door Iwan Brave - In Suriname hadden we geen televisie. Die hadden we pas nadat we in 1970 in Nederland gingen wonen en een van de onuitwisbare zwartwitherinneringen uit mijn kinderjaren zijn optredens van de Jackson Five met Michael als curieus wonderkind. Als jongste keek ik met mijn broers en zuster gebiologeerd naar zingende, herkenbare generatiegenoten. Via de buis groeiden we samen op met Michael Jackson in een witte wereld en dat heeft een familiaire band geschapen.

Door Usha Marhé - Kent u dat: je wordt benadeeld door een ander, probeert tot een oplossing te komen met die ander. Niks lukt, want die persoon staat er niet voor open. Uiteindelijk haal je er instanties bij. Vervolgens wordt alles omgedraaid en word jij als dader behandeld. Dat heet in de psychologie ‘blame the victim’. Heel bekend in kwesties van mishandeling en (seksueel) misbruik.

Door Iwan Brave - Suriname is nog altijd geen rechtsstaat en op zijn gunstigst: een uitgeholde rechtsstaat. En als er al sprake is van enig recht, dan is het land een etalering van klassenjustitie en willekeur. De juridische procedure (of is het: ‘poppenkast’?) rondom ex-minister Gilds onderstreept dat Suriname nog altijd geen rechtsstaat is. Alleen al vanwege het feit dat de rechterlijke macht te klein is en danig overbelast. Het is schokkend om te vernemen dat een strafrechtelijk veroordeelde ex-minister van justitie simpel weg vrij kan blijven ronddartelen door in hoger beroep te gaan.

Door Iwan Brave - In 1996 kwam het in Suriname na een nek-aan-nekverkiezingsrace maar moeizaam tot een zetelverdeling tijdens de onderhandelingen door de Frontpartijen. Ik was koud geremigreerd en had de verkiezingen zelf niet meegemaakt, maar ik voelde aan mijn water dat Willy Soemita met zijn KTPI zou gaan overlopen naar het NDP-kamp. Zeker nadat Desi Bouterse had geroepen: “Maken jullie ruzie om één zetel, u kunt van mij wel twintig zetels krijgen.”

Door Iwan Brave - In Suriname had ik, ondanks ondubbelzinnige bepalingen in de Toescheidingsovereenkomst, geen stemrecht. Ook heb ik als ‘Nederlander in het buitenland’ geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid via de ambassade te stemmen. Ik had immers de Nederlandse samenleving verlaten. Waarom zou ik er dan nog mijn stem doen gelden? Weer aangekomen in Nederland, eind 2006, wist ik niet zo goed op welke politieke issue ik zou moeten inhaken. Eigenlijk ben ik sindsdien ook hier een toeschouwer.