Suribet waarschuwt voor ramp bij verbod: “Online gokken verdwijnt niet, het gaat ondergronds”

Terwijl de coalitie in De Nationale Assemblee (DNA) werkt aan een initiatiefwet om online gokken in Suriname stop te zetten, klinkt er stevige tegenwind vanuit de sector. Ashwien Surjbalisingh, directeur van Suribet NV, stelt dat een verbod niet alleen de kern van het probleem mist, maar juist nieuwe risico’s creëert.

Volgens hem zou invoering van het wetsvoorstel een regelrechte ramp betekenen en is stopzetten geen model dat de beoogde doelen gaat behalen.

De Suribet-directeur zegt via de media kennis te hebben genomen van de plannen en benadrukt dat providers tot nu toe niet zijn gehoord. Juist dat vindt hij een fundamentele misser: wetgeving zou volgens hem tot stand moeten komen na gesprekken en brainstormsessies met de sector en andere stakeholders. Hoewel het initiatiefvoorstel volgens de informatie bijna afgerond is, lijkt er nog geen breed draagvlak te zijn om het daadwerkelijk in te dienen.

Surjbalisingh plaatst het debat in een bredere context en wijst op de internationale trend. In plaats van te verbieden, zouden landen als Brazilië, Mexico en Nederland online gokken juist hebben gereguleerd en daar inkomsten uit halen. Zijn redenering: zodra de sector onder duidelijke regels valt, wordt het mogelijk om activiteiten te controleren, te volgen en te traceren. Een verbod zou die grip juist wegnemen en het gokken verplaatsen naar illegaliteit, met volgens hem nog grotere sociale en economische problemen als gevolg.

Hij stelt dat Suribet niet tegen regelgeving is, maar die juist actief heeft ondersteund. Hij verwijst naar 2023, toen de kansspelwetten werden behandeld en zijn bedrijf naar eigen zeggen meedeed aan parlementaire sessies met vaste commissies in DNA. In die periode lag een belangrijk aandachtspunt volgens hem bij drukte en ‘crowding’ rond kansspelretailers; hij zegt dat daar gezamenlijk aan is gewerkt en dat die drukte is teruggebracht. Dat er nu wordt aangestuurd op stopzetting van online gokken, terwijl er volgens hem nooit met de providers is gesproken, noemt hij moeilijk te rijmen met zorgvuldig beleid.

Naast de reguleringsvraag voert Surjbalisingh ook het argument aan dat online gokken voor veel mensen een vorm van vertier is, zonder dat men de straat op hoeft of naar een casino moet reizen. Hij noemt voorbeelden van landen als Trinidad & Tobago, Uganda en Ghana, die online gokken eerder zouden hebben stopgezet, maar het later weer toelieten vanwege de problemen die volgden—met name de groei van illegaliteit—en vervolgens kozen voor strengere regulatie. Zijn boodschap: regels moeten steeds worden aangescherpt zodat het systeem controleerbaar, traceerbaar en veilig blijft.

Een tweede kritiekpunt is financieel. Surjbalisingh zegt dat het plan om online gokken te stoppen opvallend weinig zegt over de inkomsten voor de staatskas. Hij stelt dat Suribet in 2024 ruim SRD 400 miljoen aan belastingen heeft betaald, waaronder loterijbelasting, inkomstenbelasting, loonbelasting en AOV, en vraagt hardop wat er met die opbrengsten gebeurt en of die terugvloeit naar de gemeenschap. Volgens hem betekent stopzetting niet alleen minder inkomsten voor de staat, maar ook dat duizenden banen en inkomsten — direct en indirect — op het spel komen te staan.

De directeur zet ook vraagtekens bij de motivatie achter het initiatief en zegt dat de focus van de indieners totaal verkeerd ligt. Hij suggereert dat het eerder lijkt op een persoonlijke kwestie van een van de initiatiefnemers, tegen wie Suribet naar eigen zeggen een rechtszaak heeft lopen. Daarnaast wijst hij op een knelpunt rond het btw-systeem: Suribet betaalt btw bij inkoop, maar mag zelf geen btw heffen en kan die dus ook niet verrekenen.

Surjbalisingh roept de initiatiefnemers tot slot op om niet te kiezen voor een bot verbod, maar om de pijnpunten samen op tafel te leggen: bespreek wat er misgaat, kijk naar opbrengsten en effecten, en werk aan verdere regulering en handhaving. Zijn kernpunt blijft dat een stop niet oplost wat men wil oplossen—maar het probleem verplaatst naar een plek waar de overheid juist minder zicht en grip heeft.