‘Kunsthistorische mijmering bij Wi Alakondre ode aan Irodikromo’

1
Kunstenaar Soeki Irodikromo
Kunstenaar Soeki Irodikromo.

[INGEZONDEN] – Kort na Srefidensi portretteerde ik tijdens Irodikromo’s eerste expositie op vaderlandse bodem, na terugkeer uit Indonesië, hem bewust niet als Javaanse kunstenaar. In De West en dWT van 10 mei 1980 schreef ik dat hij als  een ‘rasechte’ Surinaamse kunstenaar uit innerlijke noodzaak inspiratie put uit de oude kunstvormen; er elementen aan ontleent om op moderne en creatieve wijze werkzaam te zijn in het heden. En dat hij synthese van culturen op nationaal niveau wil realiseren.

Woorden van nationale inhoud en strekking die Irodikromo bezielden tijdens Carifesta 8 in 2003 de volgende statement te maken: “My roots lay buried in Suriname. This means that I have the ways and customs of a Surinamer. I can wear a Pangi, sing a Hindustani song or tell an  Anansi tori. It’s all part of me. That’s why the theme of my work is  ‘Kulturu kon Makandra. Cultures come together.I get inspiration from all the sub- cultures of which Suriname exists“.

Ruimer gezien kunnen we het ook zo formuleren dat hij zijn inspiratie putte uit alle traditionele zelfstandige cultuur – en kunstuitingen uit Afrika, Azië en eigen continent. Dat Alakondre de drijvende kracht was van zijn leven en kunst – zoals Sri zegt –  komt dus het duidelijkst tot uitdrukking  in bovenstaand citaat.

In het persbericht over de expositie in Readytex Art Gallery onthult Alida Neslo, de instigator van de Alakondre discussie tussen kunstenaars, dat Soeki fel tegen was dat hij door het Stedelijk Museum Amsterdam steevast  als Indonesische kunstenaar wordt weggezet. Deze opvatting dateert uit 1996/ 1997 tijdens de Srefidensi expositie. Toen werd over Soeki, die ooit zijn werk vergeleek met Cobra geschreven – zonder hem bij name te noemen – dat hij geleerd heeft wat Cobra is, maar toch is blijven vasthouden aan de oude symbolen van de cultuur waarvan hij een exponent is.

Volgens Neslo was zijn verweer hiertegen dat hij in eerste plaats een Surinaamse kunstenaar is die gebruik maakt van de Javaanse cultuur, omdat hij die goed kent. Sterker en  dus nationaler klinkt echter het verweer dat hij als Surinamer moderne kunst maakt die hecht geïntegreerd is in onze geschiedenis, cultuur en samenleving.

Door de creatieve kracht van onze diversiteit te benutten waarbij hij elementen ontleent aan een van de traditionele groepsspecifieke cultuur – of kunstuitingen waar onze natie rijk aan is en die samen onze eigen, nationale bronnen van creativiteit zijn. Nieuwe begrippen en termen van nationale inhoud en strekking op het gebied van onze cultuur en kunst waarvoor ik al in 2009 pleitte tijdens de bespreking  in Zus en Zo die voorafging  aan de historische  expositie Drawing Lines – Connecting Dots in Fort Zeelandia. En die we voortaan consequent moeten gaan  hanteren bij het denken , praten en schrijven over ingebedde moderne kunst die ook Marcel Pinas ,Winston van der Bok , Remy Jungerman e.a. creëren.

Luciël Becker van WildcoastArt

1 REACTIE

  1. Éénheid / respect/ samen/ liefde/ zaamhorigheid
    zijn belangrijke factoren die een natie in acht nemen om in vrede te leven .
    Wij moeten niet vergeten dat de schepper heeft bepaald wie we zijn, daarom vindt ik dat mensen die neerkijken op bepaalde mensen of bevolkingsgroepen of kleur/ ras nauwdenked zijn.
    TAKE A GOOD LOOK INTO NATURE THEN YOU’LL UNDERSTAND LIVE BETER ( dit heb ik lang geleden uit een documentaire gelijk opgeslagen in mijn geheugen. DIE OUWE KUNSTENAAR is een voorbeeld voor heel veel SRANANG SMA & KONDRE☝️👍⚡️🇸🇷🇸🇷🇸🇷🌐🌍
    gemodereerd

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.