Zotheid

17

Door Nellie Bakboord – Eén van de synoniemen voor zotheid is dwaasheid. In Suriname gebruiken wij graag het synoniem malligheid. Waar je je ook begeeft. “Hou op met malligheid. Soms ook, hou op met gekkigheid”.

In Nederland is het vormen van een coalitie ook een zotheid. En de oranjegekte. Sinds kort krijg ik, vooral als het zonnetje veelvuldig schijnt last van zotheid. Er komt dan een kriebel naar de oppervlakte die normaal gesproken voorkomt bij hen die nestjes moeten bouwen. Voor het nageslacht.
Bij mij speelt dit niet maar ik zat met diezelfde kriebel die aanzet tot uitruimen en inruimen.
Mijn berging was aan de beurt. Een berging is een soort schuurtje waar men van alles in kan bewaren. Sommigen richten het in als een complete werkkamer. De slimmerds. Een select groepje. Apetrots forceren ze je een kijkje te nemen. Nauwelijks een voet over de drempel van hun schuurtje of het regent oh’s en ah’s. Van jouw kant. Daar doet zo een slimmerd het voor. Ik wilde geen werkkamer maar die oh’s en ah’s waren effectief.

Het begon zaterdag toen de zon zo driftig scheen dat “met je kont in de zon” voor de rest van Holland allesbehalve een idioot plan was. Behoorde ik dan tot de zotten? Dan waren er twee want Wilgo deed geestdriftig mee. Met meer dan een bezweet voorhoofd was binnen no time onze oprit gevuld met alles uit de berging. Verzameld. In de loop der jaren. Hebbedingetjes waar je geen weet meer van had. Hebbedingetjes welke zorgden voor ongekende hilariteit. Grijnzende koppen van toegesnelde buurtbewoners die van heinde en verre dit zomerse schouwspel van dichtbij wilden bekijken. Een Hollander is een nieuwsgierig aagje mét een bemoeizuchtig karakter. Over de gretige uitstraling op het gezicht bij een aanbod uit mijn bezittingen hoef ik geen woord vuil te maken.
Terwijl ik de een na de andere weggeefzak vul denk ik niet eens aan vrienden in Suriname. Geen moment peins ik erover een doos te posten met zogenaamd bruikbare spullen. Dat eeuwige gedoe via Jos Steenman of welke shipping danook hangt me soms echt de keel uit.

In mijn achterhoofd nog levendige traumas. Overgebleven uit de periode van enorme hoeveelheden pakketten op Nieuwe Haven! Wat een rompslomp. En dat wachten in díe hitte? U-ren-lang. Aaybaya. Die ervaringen in de jaren 80 kunnen mij gestolen worden. Bijna alles moest uit Holland komen. “Ma als je volgende maand een doos post kun je dan een paar van die oude Donald Duckjes erbij doen. Je weet toch. Die tweedehandjes uit de Kringloop?”

Om nieuwe Duckjes vroeg je niet! We waren tevreden. Soms een beetje te gauw. Zelfs toen in de rij, voor die voedselpakketten. Hitte of geen hitte. Suiker, gele erwten, uien, knoflook en aardappelen. Suiker bederft niet maar uit diep respect bespaar ik u de geur als de rest in het pakket pori was. Al was het een béétje pori, je nam het pakket. Met beide handen. Droevig.
“Eén klerenkast gaat ook de deur uit” riep ik toen een buurvrouw vol ontzag mijn handelingen gadesloeg, “wachten met ruimen tot een zekere leeftijd brengt het gevaar met zich mee dat ik ga hechten”.
Buurvrouw was nog lang geen zot want mijn opmerking scoorde.

Een zwijgende blik. Boordevol afgunst.
Daar deed ík het voor.

©NellieBakboord
aaybaya@gmail.com

- Advertentie -

17 REACTIES

  1. Nelly,

    Met veel humor geschreven en toch in het verhaal gebleven. Zeer sterk!

    Ik moet ook gaan ruimen. Dat doe ik deze zomer op minder warme dagen. Mijn schuur, garage en een deel van de zolder liggen vol met die hebbedingetjes. Opgespaarde cadeau’s en splinternieuwe portemonnaitjes maar ook gourmetstelletjes van de loterij.

    Vaak komt mijn familie die uit Suriname met vakantie is op bezoek. Soms vullen ze dozen uit mijn schuur voor de zondagsmarkt aan de Tourtonne. Zij vullen, ik rij ze naar Jos Steenman. Tegen de tijd dat ze weer in Suriname zijn komen de dozen aan. No hurry!

    Anders was het in de door jou geschetste periode van schaarste aan alles. Iedereen had haast in de zon, iedereen moest wachten in de zon en iedereen was uiteindelijk blij in de zon. A pakket doro! En dan maar wachten op de volgende zending.

    Dat mag nooit meer gebeuren. Daar is ons Suriname een te rijk land voor. Wat wij te veel hebben aan grondstoffen, komen we tekort aan knappe koppen. Mensen die een land eerlijk, zonder eigen belang kunnen besturen. Hoe lang moet ons volk nog op de verlossers wachten?

  2. Mijn moeder spaarde uien, in de ijskast, stukes uien die niet weggegooid moesten worden en de aardappelen werden gesneden tot er goede stukken tevoorschijn kwam…dozen naar Jos Steeman met kleren van de maandagmarkt. De schuur in Nederland waar Noura en ik alles wat we niet naar de kringloop en de weggeef winkel hadden gebracht moesten vernietigen (oude bank die geweigerd werd vanwege de gaten). Eerder waren de buren de netjes gestalde spullen helemaal overhoop gehaald en op straat gesmeten…niet nog een keer! leuk stuk!

  3. Als je corrigeert moet je het wel goed doen #3, maar als we eenmaal bezig zijn. Het staat tussen aanhalingstekens, en dat betekent in dit geval dat het letterlijk zo gezegd is. Maar klerenkast is een bestaand woord en betekent o.a krachtpatser. En Wilgo deed ook mee….snappie? 🙂

  4. Ja, het meest aangrijpende was het besef van waar al die dierbaren in Suriname niet goed voor zijn/waren om met name, in gepaste dankbaarheid al die afgedankte hebbedingetjes in ontvangst te nemen. De bedelaar heeft immers geen keus. Laten wij met vereende krachten en niet met verkrachtte eenden werken aan de absolute opbouw van switie Sranan opdat dat afdankertjes verhaal ver achter ons kan worden gelaten. Zelf stuur ik ook wel dozen in tegenovergestelde richting. Het gaat dan wel om A-1 goederen!

  5. @Pinto

    Ja het wanbeleid van DDB liet ons geen andere keuze dan zelfs rottende uien dankbaar te accepteren terwijl DDB en zijn militaire tak de ene orchie na de andere organiseerde in het fort, niet zelden werden de dames daarbij gedwongen van de straat geplukt.

  6. Och Nel, daar breng je me op een idee. Ook mijn schuur puilt uit van de goede plannen die nu eindelijk uitgevoerd moeten worden. Mijn nageslacht kan bijna niet meer bij de fietsen, want de Ontwikkelingshulp in de schuur moet goed bewaard blijven. Om maar niet van de zolder te spreken.

    Jawel, die vervelende ervaringen bij Jos Steeman, waar je grootpraats dient te incasseren om toch maar te hopen dat de dozen de familie overzee in goede staat bereiken. Dan denk je, waarom niet een beetje meer vriendelijkheid van de dienstverlener, tenslotte betaal je toch op die manier mee aan zijn boterham?

    Je moet er boven staan, meldt mijn witte man. Je doet het voor je familie. Zo nu en dan voel je wel die sranang-fasi’s naar boven komen om de Jos St. mannetjes eens flink de waarheid te vertellen. Zeker nu het er weer roerig dreigt te worden, in Sranangkondre.

    Gelukkig is onze familie in Sur. redelijk tevreden. Er wordt zelfs heel makkelijk gedeeld met de buren. Manlief krijgt gelijk en ik ga boven het wer-ede-gedrag van de shippings staan. In deze win-win-situatie wordt daarom in dit weekend lekker opgeruimd zodat mijn kinderen ook weer bij hun fietsen kunnen. Scheelt mij in benzine in deze economische tijd.

    Vorig jaar op vakantie in Sur, zag ik bijv. hoe een kind zo liefdevol met een McDonalds speeltje omging, iets dat ik hier gewoon zou hebben weggegooid, maar omdat er nog een gaatje in de doos was, het erin heb gedaan. Dan wordt je wel even met je neus op de feiten gedrukt, door het principe: Je kan er altijd iemand mee blijmaken. Ja dus. Nu weet ik even niet of mijn schuur ooit leeg zal komen te staan, op de fietsen na.

  7. In deze tijd gaat het niet om een potje pindakaas. Maar sturen in goede en slechte tijden, daar ontkom je niet aan. Dus ik denk dat de meesten van ons dat ook nog steeds doen. Dat is altijd al zo geweest. Ook vóór de periode Bouterse hadden we overvracht van alle cadeautjes die meegesjouwd werden. Maar aangezien het tegenwoordig eenvoudiger is om een pakketje te posten, is dat volgens mij ook wat minder geworden, althans voor mij.

    Of het om cadeautjes of spullen voor familie en vrienden gaat, of een centrale plek waar je oude kleding inlevert, één ding is zeker. De mensen zijn altijd blij en daar gaat het om.
    En als je ook van ze krijgt is het toch ook mooi meegenomen.

  8. Het is frapant hoe voormalige Suri’s geen vertrouwen koesteren in het “thuisfront”. Als die mentaliteit blijft voortwoekeren zullen wij in dit land het glas blijven heffen op de schenking van allerhande afdankertjes. Zelf heb ik in de loop der tijd nog al wat ambulances uit Holland onder handen gehad. Je repareert je suf. Alles wat kapot kan gaan is of gaat er kapot aan die dingen.
    Laten wij meer energie stoppen in het bijspijkeren van het onderlinge vertrouwen en het wantrouwen ver achter ons laten.

    Holland heeft in de beginfase van haar ontwikkeling ook niet uitgeblonken in het voortbrengen van moraalridders. Surinamers weten dat al te goed en voelen het anno 2010 nog altijd aan den lijve.

  9. Pinto, daar ben je weer!

    Overal kom ik je tegen. Wordt het niet eens tijd om je handen vuil te maken om het land vooruit te helpen. Moeten de Chinezen het voor je doen?
    Ga uit je luie PC stoel en ga de trottoirs repareren bij voorbeeld. Zo voorkom je dat we afgedankte aardappelen naar je moeten sturen.

    Voor mij hoef je geen A-1 goederen te sturen.
    Dankjewel! Wie weet zit er witte poeder in.
    Ga het land opbouwen en begin bij jezelf.

  10. Het sturen van pakketen stamt niet uit de 80’ger jaren. Het was meer iets van de jaren 90. Ik kan me herinneren dat de koers in 1985 nog 1:1 was. De ellende begon toen Vene weer ana de macht kwam toen klederde de koers van 1:400….
    Check je historie geod voordat je allerlei prietpaart schrijft dat niet op waarheid berust!
    Su. is geen stap vooruit gekomen onder Venetiaan…hopelijk nu wel met onze briljante nieuwe President Bouterse die niet op pakketten zit te wachten….

  11. Pinto,
    Ik wil jou vragen om jou te verdiepen in het verleden van jou moordenaars president dan in de ontwikkeling van holland.

  12. @ marjon,
    Dat de aanhangers van de mc last hebben van hun geheugen weet ik maar jou reaktie op nummer 11 overtreft alles straks ga jij ook beweren dan het vene is die op 25 feb 1980 een staatsgreep heeft gepleegd,grapjas

  13. DAS,
    Voor jou consumptie ga ik in mijn omgeving en ver daarbuiten door voor een gerespecteerd tot zeer gerespecteerde Meneer.

    Blijf jij maar gissen wie of achter deze pc zit.

  14. Wij wachten met smart op deze dag.

    De dag, waarop al die Mega-suri-neds, hun land eindelijk eens gaan opbouwen. Ik vraag me überhaupt af, wat ze nog in Nederland doen.
    Zotheid is Ned voor verrot uitschelden, maar toch blijven zitten!
    Hoe minder Mega-suri-neds, hoe minder belasting, perfect voor mijn buidel.
    Oeng go baka, neks no fout! Gaat aub terug, niet morgen, maar nu!!!

    Ik kom wel na 5jr. terug, om te kijken, wat jullie er van gebakken hebben.

    Sang DAS,
    Je bent goed hoor, dat je pinto zo ver weet te krijgen dat hij, notabene, als zeer gerespecteerde burger in surinamibo, zo tekeer gaat!
    Baja, dit is dus wat ze tegenwoordig “gerespecteerd” noemen.
    Wat nu, met zulke “voorbeeldfiguren”, hoe zal suri eruit zien over 5jr ?
    Straxjes, een mooie tirade, zodat we het “life” kunnen meemaken!

  15. Frappant,dat men zich alleen de tekorten van de revo kan herinneren,maar niets daar voor.Ook voor de revo was er een tekort aan van alles en nog wat,meel,rijst,olie enz.enz.men stond ook bij de bakkerijen van Kersten ,Fernandes en Hollandia in lange rijen voor brood en meel,bij Liekens-Oil stond men ook daar in hele lange rijen voor 1liter spijsolie,me opa zegt dat het toen kommer en kwel was.1 Ding zegt hij,haast niemand kreeg dozen uit Nederland,want bij het postkantoor was het niet te betalen om een doos met inhoud van amper f50,- te gaan versturen het woog niet op tegen de verzendkosten en toch hebben de mensen het overleefd er is toen en ook niet tijdens de revo 1 iemand doodgegaan van de honger.
    De zg pakketten die nog steeds verstuurd worden zijn voor de luie donders die veels te lui zijn om God gedag te zeggen,zo creeert men luiheid.
    Maar aan die opschepperij komt een eind,want ook hier wordt het straks 10x een dubbeltje omdraaien voordat je het gaat uitgeven.Misschien niet voor de Surneds hoor want ze doen graag voorkomen alsof ze de rijksten zijn onder de allochtonen.
    Dit is 1 van de gekste vragen die ik ooit gehoord heb:een kennis vertelde dat haar zus in Sur. haar vroeg als ze een paar pakjes geraspte cocossnoot voor haar kon sturen,en dat uit Nederland,watttttttttttt brieste ik ,is ze nou helemaal bedonderd,wat moet ze met geraspte cocos uit Nederland je zal wel gekker dan haar zijn om aan haar verzoek te vol doen,je hebt gelijk zei ze dang nah koengkoeng deh nah mi edeh,komt ervan Glenn zegt ze alles wat ze vraagt stuurde ik ,maar nu is het afgelopen nu pas heb ik door dat ik misbruikt wordt,ze hebben daar eigenlijk niets nodig uit Nederland,maar we hebben ze zelf verpest,lekker makkelijk toch.

  16. Das m’e beg’ ie, laat Pinto van de trottoirs afblijven. Zo meteen valt iedereen met een smak op de grond. Kande srefi z’n lieve leider. Misschien kan hij beter Parwa en Mangroves gaan planten. Op die manier versterkt hij de dijken in Suriname en hoeft hij geen kapotte nederlandse ambulances meer te repareren. Hij hoeft dan ook geen kasiri glazen meer te heffen met Baas, in ieder geval niet op de nederlandse schenkingen. Als hij dijken bouwt zal hij iets geweldigs voor Suriname kunnen betekenen. Baas zal blij zijn! Dan is hij continu op TV en kan onze vereniging eindelijk zien waar deze persoon zich mee bezighoudt. Oen lob’ a fasi fa oen toe e tai a tori. Das, no dregi a man toemsoe. Hij heeft een houvast nodig in het leven. Alleen al om Pint-oh bezoeken we deze site. Veel beter dan een paar parbo’s op een dag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.