[INGEZONDEN] – Het Suriname comité GMAP, Geen Moordenaar Als President, veroordeelt in een verklaring ‘met klem het voortdurende belasteren van de slachtoffers van de decembermoorden en daarmee het kwetsen van hun nabestaanden door president Bouterse’.

Volgens GMAP heeft ‘de president met het inhuren van de notoire oplichter en fantast Peter van Haperen als zijn getuige a decharge in het 8 decemberstrafproces, om met cowboyverhalen de vijftien helden van de democratie valselijk van een couppoging te beschuldigen, niet alleen zijn wanhoop getoond, maar ook zijn onverbeterlijke leugenachtigheid en lafheid. Hoofdverdachte Bouterse heeft nooit gedurfd voor de rechter te verschijnen angstig als hij is voor de kritische bevraging en het nemen van zijn strafrechtelijke verantwoordelijkheid’.

In het Nederlandse TV programma ‘Opgelicht’ bleek dat Van Haperen Nederlandse bejaarden had opgelicht. Ook gaf hij zich eerder uit als voormalig lid van de Nederlandse militaire geheime dienst, hetgeen officieel door Den Haag werd tegengesproken. Het Suriname comité zegt dat ‘Van Haperen de techniek van de fictieschrijver heeft gebruikt door niet verifieerbare details te verzinnen’. ‘Maar hij heeft op zijn best Bouterse in de ogen van zijn aanhangers aan een quasi-motief voor de moorden geholpen, over de moorden zelf had hij niets ontlastend te melden’.

GMAP citeert uit het Report on the Situation of Human Rights in Suriname (1983) van de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten van de OAS. De OAS commissie stelde dat zelfs als de slachtoffers een staatsgreep voorbereidden, waarvoor volgens de OAS geen enkele aanwijzing was, ‘hun onderwerping aan afgrijselijke marteling en hun standrechtelijke executie, niet was te rechtvaardigen’. Zij herhaalde het officiële standpunt van de OAS dat ‘niets de toepassing van terroristische methoden rechtvaardigt.’

GMAP concludeert dat ‘met de charlatan Van Haperen het morele en juridische failliet van de president-hoofdverdachte in het 8 decemberstrafproces voor een ieder zichtbaar is geworden. Een forse strafeis tegen de president is redelijkerwijs verwachtbaar.’

[INGEZONDEN] – Het Suriname comité GMAP, Geen Moordenaars Als President, zegt in haar Caribbean Moral Statement dat ‘het Bouterse-voorzitterschap van de Caricom de Caribische gemeenschap forse politiek-morele schade oplevert.’ GMAP refereerde naar de ‘desastreuze pers’ die Bouterse in de regionale media met zijn voorzitterschap sinds 1 januari voor de Caricom genereerde. GMAP noemde ‘het redactionele commentaar in het regionaal gezaghebbende dagblad The Jamaica Observer vernietigend’.

Volgens het Jamaicaanse dagblad mist Bouterse ‘moreel leiderschap’ , gezien de staatsgrepen tegen democratisch gekozen regeringen en zijn strafblad in Nederland vanwege drugshandel. The Jamaica Observer concludeert dat de Caricom tekort is geschoten door zo iemand als voorzitter te accepteren. De krant wijst erop dat ‘vooral in Europa’ Bouterse slecht uitpakt voor de CARICOM ‘omdat hij in een EU land is veroordeeld.’ Volgens GMAP ‘ heeft gebrek aan moreel leiderschap voor de Common Market economische gevolgen, juist omdat in de economie vertrouwen zo een cruciale rol spelt.’ ‘Bovendien is het een gotspe dat juist nu Suriname het Caricom-land is met als aandachtspunt de jeugd zij iemand als voorzitter afvaardigt die het slechtst denkbare Surinaamse voorbeeld is voor de Caribische jongeren’.

GMAP verwijst in de Caribbean Moral Statement ook naar een artikel in de vooraanstaande Braziliaanse krant O Globo. De Brazilianen grijpen niet alleen terug op de drugsbanden van Bouterse zijn zoon Dino met de Braziliaanse drugsbaron Mendonza en de illegale wapenhandel met de Colombiaanse terreurgroep FARC, maar zeggen dat met het aantreden van Bouterse als president ook de opkomst van Suriname als ‘belangrijk witparadijs’ een feit is. GMAP vraagt zich hardop af ‘of het inhuren van Willem Vermeend en zijn BMC niet vooral gericht is op wetwijzigingen die Suriname tot een belastingparadijs moet maken om zo allerhande kapitaal te kunnen aantrekken.’ Het Suriname comité verwijst daarmee ‘ naar het feit dat toen Nederland internationaal kritiek kreeg vanwege het benadelen van andere landen door als belastingparadijs te functioneren, het Willem Vermeend was die op de NOS de pro-belastingparadijs wetgeving kwam verdedigen’.

GMAP schrijft ‘ dat immoreel leiderschap met een dubbele agenda gepaard gaat, waarbij wat werkelijk gebeurt niet is wat aan het grote publiek wordt getoond’. Het comité noemt in dit verband ‘ de kameleon tactiek in het buitenlandse beleid’. Volgens GMAP ‘zijn het theater met de ondoelmatige ambassade in Parijs en het propagandistische gebruik van het Caricom voorzitterschap schutkleuren voor de feitelijke koers naar versterking van de openlijke en verdekte samenwerking met de autoritaire regimes in Caracas en Havanna.’

Het Suriname comité noemt het in zijn Caribbean Moral Statement ‘niet toevallig of zonder symboliek dat Bouterse in zijn contacten met de Venezolaanse delegaties en zijn bezoek aan Ortega het fel rode hemd van de Chavistas draagt.’ ‘ Dat op het inauguratiefeestje van de in strijd met de grondwet gekozen ‘anti-imperialist’ Ortega in Managua de fundamentalistische nucleaire avonturier Ahmadineyad, dictator van Iran, de grote held was zegt voldoende over de gastheren en zijn kameraden’. Volgens het Iraanse Press TV heeft Bouterse in zijn gesprek met Ahmadineyad gezegd ‘ dat de huidige crisis de ineenstorting van de Amerikaanse en Europese economieën aankondigt’ en dat ‘ de betrekkingen van Suriname met progressieve landen als Iran moeten worden versterkt.’ Volgens GMAP is het ‘ een klap in het gezicht van het onderdrukte Iraanse volk om het reactionaire regime van folter, moord en onvrijheid in Teheran progressief te noemen.’ Het comité zegt ‘dat evenals met de toenmalige keuze voor Khadafi , Bouterse met Ahmedineyad weer de verkeerde bondgenoten kiest voor Suriname.’ ‘ Het anti-Amerikanisme is niet in het belang van Suriname die gebaat is bij vruiendschappelijke betrekkingen met de Verenigde Staten, zeker met het VS van Obama.’ GMAP vindt verder ‘dat Bouterse onvoldoende rekening heeft gehouden met de gevoelens van de meerderheid van Caricom landen door Ahmedineyad naar de mond te praten.’

GMAP zegt van de juistheid van de weergave van Bouterses woorden door Press TV te zijn uitgegaan omdat de propagandadienst van Bouterse op geen enkel moment de juistheid daarvan heeft betwist.

[INGEZONDEN] – R.R. Lugard, voorzitter van stichting Teeifuka – www.teifuka.nl

Arrogantie EGB-kerk is oorzaak voor het conflict rondom dood Stanley Abini

Ik kan mij nog herinneren dat een paar mannen onder leiding van Leyti en Henny Jabini na een zaterdagavond kerk in Nieuw Aurora naar het huis van Stanley Abini, meer bekend als papa Teteh zijn gegaan om hem ‘een pak slaag’ te geven omdat hij stout is geweest en zich tegen het EBG-geloof (evangelische Broeder gemeente) heeft gekeerd en te kiezen voor de volle evangelie. Hij werd op die avond door ongeveer 6 (zes) mannen met de blote vuisten mishandeld in bijzijn van vele dorpsbewoners die amusant toekeken. De heer Abini heeft alle vuistslagen geïncasseerd zonder één van zijn belagers aan te raken of te bedreigen. Nadat de mannen hem tot bloedens toe hebben mishandeld, hebben ze hem gezegd dat hij uit Nieuw Aurora moest vertrekken omdat voor hem geen plek meer was in dat EBG-dorp. De leiding van de EBG in Nieuw Aurora en in Paramaribo hebben zich nooit gedistantieerd van deze schending van de mensenrechten van de heer Abini en mishandeling in de naam van de EBG. Ook andere mensen van de dorpen Tyaikonde en Nieuw Aurora die zich tot de volle evangelie hadden bekeerd zijn die avond mishandeld of zijn het bos ingevlucht.

De heer Abini ken ik als een heel evenwichtige en rustige man die geen vlieg kwaad zou doen. Hij is ook niet direct uit Nieuw Aurora vertrokken na de mishandeling maar geprobeerd daar een eigen kerk te bouwen. Hij is constant tegengewerkt door het kerkbestuur in Nieuw Aurora en omdat de dorpsleiding ook voor een groot deel het kerkbestuur vormde was er geen onafhankelijk instituut waar hij terecht kon. Hij is toen naar Dyemongo uitgeweken.
Ook tot de dag van vandaag hebben andere mensen geprobeerd andere kerken dan die van de EBG in Nieuw Aurora te bouwen, maar ze krijgen geen toestemming van de dorpsleiding/kerkbestuur en familie die gronden of gebouwen hebben, durven deze nieuwe geloofsgroepen geen onderdak te bieden omdat ze bang zijn verstoten te worden.

Stichting Teeifuka waarvan ik voorzitter ben heeft bijvoorbeeld een educatiecentrum in het dorp, waar gemeenschapsactiviteiten worden georganiseerd. Een paar mensen die ander geloof aanhangen hebben ons gevraagd het gebouw te huren voor kerkdiensten. Wij hebben tot nu toe nog geen ja gezegd omdat een jawoord van ons de verhoudingen in het dorp negatief kan beïnvloeden en het zal niet alleen om de stichting gaan, maar zeker zal die beslissing de verhouding tussen verschillende families in he dorp verslechteren.

De begraafplaats in Nieuw Aurora, maar ook in andere “EBG-dorpen” zoals Pokigron, Abenaston en Botopasi worden gezien als EBG-begraafplaatsen. Mensen met andere geloofsovertuiging en mensen van niet-christelijke dorpen mogen van de kerk niet daar begraven worden. Verder is de EBG bezig om sommige oude traditionele Marrons gebruiken bij sterfgevallen af te schaffen of te ontmoedigen zoals het vertellen van anansitori en zingen van traditionele liederen tijdens een nachtwake, omdat deze heidens zouden zijn.

Het EBG-geloof heeft in het boven Suriname gebied zich een gigantische monopolypositie toegeëigend, waardoor het zelfbeschikkingsrecht van andersdenkenden bijna onmogelijk is gemaakt. Met zelfbeschikkingsrecht wordt hier bedoeld, het recht op eigen (religieuze) keuzen en zelfstandigheid van een individu.

Het conflict over de begrafenis van de heer Stanley ‘papa Teteh’ Abini, gaat in mijn ogen niet alleen over het wel of niet openen van een nieuwe begraafplaats en of er wel of niet eerst een vrouw begraven moet worden. Maar zeker over de afbrokkeling van de “goddelijke” macht van de EBG in het boven Suriname gebied. Papa Teteh is één van de eerste die zich heeft weten los te weken van de EBG en zijn leven en die van zijn directe familie zijn vanaf toen door de EBG gemeenschap in Nieuw Aurora niet makkelijk gemaakt.

Mensen die nu denken dat omdat een rechter in Paramaribo een vonnis heeft uitgesproken, dat het uitvoerbaar moet zijn in Nieuw Aurora en dat de uitwerking van het rechtspreken in Paramaribo voor alle delen van Suriname hetzelfde moet zijn, zijn dwazen, kortzichtig en missen elke realiteitszin.

Alhoewel ik vind dat de heer Abini onheus is behandeld door de EBG-gemeenschap in Nieuw Aurora en dat hij recht heeft om een laatste wenst te hebben waar hij begraven wil worden, vind ik niet dat de districtscommissaris van boven Suriname toestemming aan de familie moet geven om een nieuwe begraafplaats te openen op Dyemongo. Als nu wordt toegestaan dat voor de heer Stanley Abini een nieuwe begraafplaats wordt geopend, zal dat precedentwerking hebben. Er is genoeg ruimte in het binnenland en dat betekent dat iedereen die conflict krijgt met een gemeenschap/dorp waar hij/zij toebehoort, een dorpje kan gaan stichten en een begraafplaats kan opeisen.

In Paramaribo zou de regering, de district commissaris en buurtbewoners het toch ook niet toestaan en mee instemmen dat iemand achter in zijn tuin, wordt begraven omdat dat zijn/haar wens was toen die nog leefde.
Ik ben ook benieuwd welke vonnis een rechter een zo’n zaak in Paramaribo zou vellen.
Ik leef met de directe familie van Abini mee en ik weet dat ze door Nieuw Aurora zijn verstoten, in de steeg zijn gelaten en daardoor vreselijk hebben geleden. Maar begraven van papa Teteh op Dyemongo zal in mijn ogen het begin inluiden van een ander nieuw probleem, dat hij nooit zou willen veroorzaken. Die man is vredelievend en integer en daarom denk ik dat hij nooit met zijn wenst om op Dyemongo te worden begaven, een conflict had willen veroorzaken. Daarom zou de directe familieleden deze confrontatie niet moeten aangaan en hun ratio de baas te laten worden van hun emoties.

Ik kan mijn voorstellen dat begraven in Nieuw Aurora, misschien te veel van de directe familie gevraagd is, gezien alles wat in het verleden gebeurd is. Als alternatief zouden andere omliggende dorpen zoals Guyaba, Botopasi, Pokigron, Abenaston en Jaw Jaw toestemming kunnen geven om Papa Teteh daar ter aarde te stellen.

Ik vind dat het tijd is dat de EBG zich over haar positie in het binnenland van Suriname gaat bezinnen. Ik maak zelf de fout om in mijn artikel te schrijven over ‘EBG-dorpen’, omdat het ook bij mij heel diep zit. De Marrons die in dorpen wonen waar een EBG-kerk staat, moeten zich realiseren dat ze niet in een EBG-dorp wonen, maar dat ze in een Marrondorp wonen, waar toevallig een EBG-kerk staat. Deze bewustwording is van groot belang om EBG niet meer te zien als de eigenaar van dorpen en de daarbij behorende voorziening, maar dat de EBG-kerk een voorziening is in hun dorp en niet meer dan dat.

Als het EBG-geloof in Nieuw Aurora zich niet zo arrogant en intimiderend had opgesteld en papa Teteh het leven zo zuur had gemaakt, zou er nu geen conflict zijn.

R.R. Lugard

[INGEZONDEN] – Het Suriname comité GMAP, Geen Moordenaar Als President, heeft in een brandbrief aan Caricom secretaris-generaal Irwin LaRocque gewaarschuwd dat 2012 met president Bouterse als voorzitter de Caricom een ‘Year of Shame’ tegemoet kan zien. GMAP wijst erop dat ‘ voor het eerst in de Caricom geschiedenis een veroordeelde drugscrimineel en hoofdverdachte van massamoord voorzitter van de regionale organisatie wordt’.

Zoals bekend wordt Suriname per 1 januari 2012 voor 6 maanden voorzitter van de Caricom. Eerder had de redactie van het dagblad Jamaica Gleaner opgeroepen Suriname uit de Caricom te zetten zolang in Suriname Bouterse president is. Het Guyanese dagblad Stabroek News publiceerde uitgebreid de Jamaicaanse oproep.

Inhakend op de Jamaicaanse oproep schreef GMAP de secretaris-generaal alsvolgt:
‘ De presidentsverkiezingen in Suriname zijn indirecte verkiezingen. Door manipulatie, sommigen spreken zelfs van omkoping, is op ongrondwettige wijze Bouterse in de Nationale Assemblee gekozen. Volgens de grondwet mag iemand die in strijd met de constitutie heeft gehandeld geen president worden.

De overgrote meerderheid van de Surinamers heeft in de algemene verkiezingen niet voor Bouterse gestemd. Het zou daarom volstaan bij Suriname aan te dringen de vice-president in plaats van de president het voorzitterschap van Caricom te laten bekleden. Met deze benadering wordt onderscheid gemaakt tussen de democratische natie Suriname en het foute staatshoofd. ’

Ik heb al twee keren aangegeven dat een commissie wel eens goed is, het is een soort ezelsbrug, echter als er te veel commissies zijn weten de ezels niet over welke brug ze moeten lopen. Het Ontwikkelingsplan dat door de regering ter goedkeuring aangeboden is aan het parlement lijkt zeer ambitieus. Als ik het Ontwikkelingsplan vanuit mijn optiek bekijk, dan moet ik constateren dat het een moeilijk te realiseren ‘ding’ wordt. Meneer Somohardjo spreekt van een ‘Ontwikkelingsdroom’, de heer Vishnudath vindt het plan ambitieus en realistisch, de heer Winston Jessurun spreekt van ‘Megadromen’, de heer Randjietsing zegt geen geloof in te hebben.

De heer Girjasing heeft gedocumenteerd aangegeven hoe zaken verkeerd aangepakt worden, bijvoorbeeld: het niet kunnen innen van belastinggelden, de weerspiegeling van deze regering en de zo gepredikte eensgezindheid. In een eerder uitgelekt Ontwikklingsplan was de overheid van plan om SRD 23 miljard te investeren, in het aangeboden Ontwikkelingsplan is dat gehalveerd tot SRD 12.5 miljard, omgerekend is dat bijkans US$ 4 miljard, een gigantisch bedrag. De overheid wil miljoenen US$ in de goud, hout, bauxiet en oliesector investeren door grote leningen aan te gaan met andere landen.

Maar waarom wordt er zo bitterweinig in de agrarische sector geïnvesteerd? Naar mijn mening is juist de agrarische sector één van de belangrijkste sectoren in de wereld. Niemand is tegen investeringen, maar het moet zeer verantwoord gebeuren, het volk mag nooit en te nimmer eronder lijden. Voordat je veel tijd en geld gaat stoppen in projecten of de invoering van een nieuw beleid, is het nuttig eerst een haalbaarheidsonderzoek uit te laten voeren. Wat zijn de ontwikkelingen in de wereldmarkt, wat is de directe en indirecte concurrentie, welke behoeftes hebben toekomstige klanten. Kortom: hoe is de financiële haalbaarheid?

Heeft de regering een grondige haalbaarheidsonderzoek gedaan en gekeken in hoeverre de projecten haalbaar zijn binnen de opgestelde uitgangspunten? Als volk hebben wij heel weinig van deze zaken gehoord, heeft het volk het recht niet om alles te weten? Waar blijft de zo gepredikte openbaarheid van bestuur? Op dit moment is de prijs van goud en olie gunstig, wat zal er gebeuren als de prijs over 2 jaren keldert, hoe zal het geleend geld terugbetaald worden. Deze regering kijkt alleen naar de economie om grote bedrijven ter wille te zijn en denkt daarmee dat Suriname er wel bovenop komt. De regering dient de economie zo in te richten dat die de belangen van de mensen en de volgende generaties dient. Vooral wanneer een regering in haar regeringsverklaring voorop stelt dat de mens centraal staat.

Tijdens een persconferentie kwam de president op de proppen met de optie om ‘s lands grondstoffen en mineralen, die nog niet ontgonnen zijn, als onderpand in te zetten om de Surinaamse economie verder te ontwikkelen. Hij hoopt, ondanks de wettelijke beperkingen van de Wet op de Staatsschuld en het leningenplafond, ook op die manier leningen langs een omweg binnen te krijgen voor de uitvoering van zijn megaprojecten. Dus dat wil zeggen als we het niet terug kunnen betalen is het land en volk verpand. Ik vraag me wat de adviseurs van de president hem toefluisteren dat hij zo heilig erin gelooft dat de mega-showprojecten realiseerbaar zijn.

Alleen voor een diepzeehaven is minimaal een miljard US$ nodig, verder wil hij een luchthaven bouwen die moet voldoen aan internationale standaarden, een brug over de Coantijnrivier, één over de Marowijnerivier, 18000 woningen, 8 flats met elk 250 wooneenheden, een Highway die naar Brazilië moet leiden. Hij wil nog zoveel meer doen dat het volk nu moedeloos van wordt, waar het zal eindigen weet Joost alleen. De grote vraag is van waar haal je geld om dit alles te realiseren? Er wordt helemaal niet aan gegeven hoeveel geld en bij wie geleend zal worden, en hoe dat terugbetaald moet worden.

Een veel gehoorde kreet is: de economie trekt aan, er zal een groei zijn van 6%, en volgens de minister van ATM zal op jaar basis 5000 banen vrij komen. Echter geeft hij geeft niet aan in welke sectoren deze banen vrij komen. Zullen die uit de lucht komen vallen? U ziet het, geen openbaarheid van bestuur. In het Ontwikkelingsplan staat: in een democratische rechtsstaat moet besturen zo veel mogelijk open geschieden. Dit wil zeggen dat de burgers bij betrokken worden en inzicht krijgen in het besluitvormingsproces van de bestuursorganen. Openbaarheid is dus één van de beginselen van het democratisch beslissings- en bestuurssysteem.

De burger die om openbaarheid vraagt, vraagt om doorzichtigheid, toegankelijkheid, beïnvloedbaarheid van bestuurshandelen. Het zijn allemaal prachtige woorden over openbaarheid van bestuur, maar dit staat in schril contrast met de werkelijkheid. Gaan wij het nageslacht op zadelen met gigantische schulden door onverantwoord beleid van deze regering? Er is helemaal geen openbaarheid van bestuur. Wij willen niet in de eerste plaats meer, maar we willen het beter, gericht op de belangen van iedereen en niet in de eerste plaats ten dienste van hen die de dollars van ons wegdragen. Het kan beter, het moet beter als de regering verantwoord omgaat met ons geld om goede investeringen te plegen.

Echter de manier waarop deze regering denkt investeringen te plegen zullen we onherroepelijk naar de afgrond afglijden. Zoals eerder gesteld is de regering van plan om grote buitenlandse leningen te sluiten om de megaprojecten uit te voeren. En als ze werkelijk de daad bij het woord voegt, moet ons niet verbazen als we in 2016 in de kranten en op de nieuwssites een bericht zullen lezen onder de kop: Het met schulden overladen Suriname staat aan de rand van faillissement.

Naipal.A.I

Langzamerhand weet iedereen dat president Bouterse het niet kan verkroppen, als mensen hem openlijk tegenspreken of een andere mening verkondigen dan die van hem, vooral waar hij erbij is.

De persconferentie van de president waarvan ik verslag heb kunnen lezen, spreekt boekdelen. Lees met mij mee: ’’De gezamenlijke verklaring bleek geen ruimte te bieden voor verdere discussie, gezien de zware ondersteuning vanuit de zaal en de definitieve en principiële wijze waarop deze verklaring is voorgelezen. Tevens is gebleken dat men middels handopsteking geen werkgroepen meer wenste. Gelet op het feit dat nagenoeg bijna iedereen die in de zaal zat akkoord is gegaan met de gezamenlijke verklaring. De president heeft aangegeven dat de staande ovatie hem niet is ontgaan….

Ik concludeer hieruit dat de heer Carlo Lewis de president niet alleen verrast heeft met de nieuwe inhoudelijke eisen, maar meer nog met zijn populariteit onder de Marrons en Inheemsen in de zaal. Ik denk dat de president wat gebeurd is meer persoonlijk heeft opgevat, dan dat hij als president Suriname wil behoeden van een fout. In de ogen van Bouterse heeft Lewis zijn show gestolen en de battle gewonnen en dat gebeurd Bouterse bijna nooit. Daarom is hij zo teleurgesteld.

Ik heb de verklaring die op internet circuleert een paar keren gelezen, maar kan nergens lezen dat de Marrons en Indianen hebben geëist om eigendomsrechten te krijgen over alles EROP EN ERONDER en dat ze zelfbeschikkingsrecht willen. Maar al zou ze dat geëist hebben, dan toch is wat ze gepresenteerd hebben puur een wensenlijst en niet meer dan dat.
Ik noem het een wensenlijst niet om hun eisen te bagatelliseren, maar juist om aan te geven dat in een vergadering verschillende, soms absurde voorstellen op tafel kunnen komen en dat alleen goed doordachte en door de verschillende partijen geaccepteerde voorstellen zullen overblijven en worden aangenomen. Ik ben er trots op dat Marrons en Inheemsen op deze manier eenheid en saamhorigheid hebben gedemonstreerd. Dit zouden veel meer groepen moeten doen.

De president had na het voorlezen van de verklaring kunnen kiezen om de vergadering te schorsen en met zijn adviseurs afstemming te plegen over de aanvaardbare en onaanvaardbare punten uit de verklaring en daarna kon de vergadering gewoon voortgang vinden. De president kon met goede argumenten aangeven waarom de eisen onaanvaardbaar zijn en tegelijkertijd kon hij alternatieven aanreiken. Maar kennelijk heeft hij zich gekwetst gevoeld door de geniale zet van Lewis en onsportief zoals de heer Bouterse altijd is geweest heeft hij gemeend maar één oplossing te hebben en dat is de conferentie vroegtijdig beëindigen.

Ik wil iedereen vragen om de (originele)verklaring zonder vooroordeel te lezen. Zonder Lewis erbij te denken en zonder de gevoelens van president Bouterse mee te nemen, dan denk ik dat de eisen helemaal niet zo onaanvaardbaar zullen blijken te zijn.

Ik kan geen (krankzinnige) eisen in de verklaring terugvinden die niet al in het Saamaka vonnis waren verwoord. Dus dat er onaanvaardbare nieuwe eisen op tafel zijn gekomen, kan ik niet plaatsen. Ik heb niet in de verklaring kunnen lezen dat er wordt geëist dat de bodenschatten eigendom moeten worden van de binnenlandse bewoners. Maar erger nog ik heb nergens het voorstel van regering Bouterse voor het oplossen van de grondenrechtenproblematiek kunnen vinden. De verklaring van de Marrons en Inheemsen is overal te lezen. Maar wie kan mij helpen aan het voorstel van de regering. Want alleen dan kunnen wij vergelijken.

Zowel van de president als leden van zijn grondenrechtencommissie hoor ik een aantal gevaarlijke uitspraken. Ik vermoed dat deze mensen de andere bevolkingsgroepen willen ophitsen door zaken te benoemen die tegenstellingen kunnen aanwakkeren.
Er wordt nu naar voren gebracht dat Marrons en Inheemsen niet aan de andere bevolkingsgroep denken en dat door hun grondenrechten te eisen ze andere bevolkingsgroepen gaan benadelen, dat ze met hun eisen Suriname willen opdelen, dat ze alle bodemschatten voor zichzelf willen hebben, dat ze maar 17% van de totale bevolkingsaantal zijn, dat hun ‘onmogelijke’ eisen de Surinaamse natie zouden kunnen schaden.

Ik had mij juist voorgenomen om het begrip verdeel- en heers niet in dit artikel te gebruiken, maar dat kan ik niet volhouden, omdat nu al blijkt dat het bestuur van de Organisatie van Inheemsen in Suriname (OIS) zich distantieert van wat ze nu noemen de resolutie van Vids en de Saamaka Gezagdragers.
Het heet niet meer de verklaring van de vertegenwoordigers van de Marrons en de Inheemsen, maar de resolutie van twee organisaties. Zie daar al wat ik niet wou bezigen.

Ik was niet aanwezig tijdens de conferentie en kan niet zeggen dat er niet gesproken is over ‘ongelukkige’ begrippen zoals zelfbeschikkingsrecht of eigendom op bodenschatten en ik heb ook niet de originele verklaring gezien. Maar wat gepubliceerd is, daar lees ik niks over de zaken waartegen president Bouterse zich keert.

Verder heeft president Bouterse gezegd dat hij zijn hoofd buigt voor het democratisch proces en als goed democraat de vergadering zal respecteren en de gezamenlijke verklaring mee heeft genomen om voor te leggen aan DNA. Ik vraag mij af of een regering een wensenlijst van een vergadering zo kan voorleggen aan DNA zonder zelf erachter te staan. Stel dat hij het echt doet en dat die verklaring wordt aangenomen door DNA. Wat gaat Bouterse doen? Gaat datgene wat in die verklaring is geëist uitvoeren?. Wie houdt wie nu voor de gek?

Ik wil tot slot president Bouterse vragen om zijn voorstel voor oplossing van de grondenrechtenproblematiek voor Marrons en Inheemsen met de Surinaamse gemeenschap te delen. Zo laat hij zien dat hij een oplossing wilt en dat zijn adviseurs een betere alternatief hebben uitgewerkt die tegelijkertijd de rechten van de Marrons en Inheemsen op hun leefgebieden formaliseert en ook niet in het nadeel zal zijn van Suriname als geheel.

Roël Lugard

Het in Amsterdam gevestigde comité analyseert ‘dat Bouterse in cryptische bewoordingen de omvergeworpen Kadhafi dictatuur in bescherming heeft genomen tegen de opstand van het Libische volk, een standpunt volledig in lijn met de meest luidruchtige Kadhafi supporter: Hugo Chavéz, die volgens Wikileaks cables de verkiezingskas van Bouterse heeft gespekt’. ‘Eerder had minister Lackin van Buitenlandse Zaken al duidelijk gemaakt dat de Bouterse regering uitgesproken tegenstander is van de Libische lente’.

GMAP zegt dat ‘Bouterse selectief het gebruik van militaire middelen door de Libische bevolking en haar internationale bondgenoten veroordeelt, bij het tegelijkertijd verzwijgen van de gewelddadige onderdrukking van de bevolking en schending van de mensenrechten door de Kadhafi kliek’. ‘Dat Bouterse nu het hem uitkomt begrippen als vreedzaamheid en verkiezingen in de mond neemt is bovendien ongeloofwaardig, gezien hij dit jaar nog hoge staatsonderscheidingen gaf aan zijn coupplegers die onder zijn aanvoering vlak voor de algemene verkiezingen van maart 1980 bloedig een eind maakten aan de vreedzaamheid van het politieke leven en het algemeen kiesrecht in Suriname.’

Het Suriname comité wijst erop ‘dat Bouterse met zijn weigering de nieuwe Libische overgangsregering te erkennen demonstreert dat het afscheid van Kadhafi hem moeilijk valt. De Kadhafi-dictatuur heeft in de jaren tachtig de militaire dictatuur van ‘kameraad Desi’ immers actief gesteund.’ GMAP wijst erop ‘dat de gewapende opstand van het Libische volk gericht was en is tegen een bloeddorstige tirannie, terwijl Bouterse c.s. de wapens opnamen tegen de democratische rechtsstaat, met steun van Lt. Kol. H. Valk, hoofd van de militaire missie van de voormalige koloniale heerser.’ Volgens GMAP werd daarmee ‘ook op flagrante wijze de nationale soevereiniteit van Suriname geschonden, een daad die op basis van de feiten als landverraad gekwalificeerd moet worden’.

Desi Bouterse in Nederland veroordeeld voor drugshandel, terwijl hij hoofdverdachte is in het strafproces inzake de decembermoorden van 1982.

Het Surinaamse gevoel?
Als er gepraat wordt over het Sranangevoel, vragen sommige mensen zich af. Wat is dat eigenlijk? Het goed onder woorden valt niet mee, maar bij benadering komt het hierop neer: Het Sranangevoel is een diepgewortelde gemeenschappelijk gevoel van innerlijke beleving, een gevoel waarbij in de groei van het leven een onzichtbare harmonische verbondenheid-gevoel is ontstaan. Iets dat optreedt en soms ook uiterst ontroerend wordt beleefd, een gevoel van eigen trots en waardigheid! Dat is volgens mij het Sranangevoel, dat wij allemaal bewust en onbewust beleven!

Terugblik één jaar “regering Bouterse”:
Ik ben ervan overtuigd dat heel veel Surinamers (ook uit de diaspora) de teleurstellingen, de ontevredenheid, de protesten en het grote leed, het verdriet dat betrokkenen hebben ondergaan, absoluut begrijpen! Toch kan het niet zo zijn dat we aan de kant geparkeerd staan en alsmaar maar jammerend allerlei verwijten blijven uitroepen! Het heeft geen enkele zin en zet bovendien geen zoden aan de dijk, onderwijl gaat de politieke werkelijkheid aan ons voorbij! We kunnen niet alsmaar blijven treuren, terwijl het leven aan ons voorbijgaat, want omstandigheden bepalen toch de richting van ons leven. Dingen gaan niet altijd zoals wij dat zouden willen en toch moeten we verder en vooruit gaan en het Sranangevoel blijft ondergesneeuwd!

Omwille van de ontwikkeling van de Surinaamse gemeenschap, zullen we verder moeten gaan en waarborgen stellen voor onze nazaten! Natuurlijk zullen en moeten wij ons aansluiten in de strijd tegen alle onrecht en onrechtvaardigheden! Het Sranangevoel. Dat betekent dat wij te allen tijde het bestaansrecht van de mens moeten blijven aanvechten, verdedigen en waarborgen, met het oog natuurlijk gericht op de erg harde realiteit!

Hink-stapsprongen van de heer Somohardjo resulteerde in drie ministersposten en de regering Bouterse heeft vorm gekregen. Turbulenties rondom het presidentschap van de heer Bouterse bleven en blijven aanhouden en velen maken begrijpelijkerwijs zich daar heel erg druk om! Zowel in Nederland als in Suriname lopen de meningen nogal uiteen, van zeer negatief/ergernis (bij de senioren) en zeer positief, (bij overwegend jongelui uit de 2de en 3de generatie). Conclusie en realiteit: de meeste jongelui hebben geen kennis of referentiekader van de geschiedenis uit het verleden, noch dragen zij de gevoelsmatige beleving daarvan. Terwijl de senioren het wel aangrijpender en dieper hebben beleefd!

Desalniettemin moeten we vaststellen, dat de Surinaamse regering op basis van haar daden zal moeten worden beoordeeld. Internationaal gezien, zijn thans ook alle ogen gericht op het beleid van de Surinaamse overheid!

Samenvattend kunnen we zeggen, dat mevrouw Jenny Geerlings-Simons (assembleevoorzitter) de teugels goed in handen schijnt te houden. Met haar kordate houding pareert en scoort ze tot dusverre goed. Haar visie m.b.t. het algemene landsbelang gericht op “opbouwen en ontwikkelen” van Suriname, is overeind gebleven.

De politieke situatie, in de eerste regeerperiode (1 jaar) na de verkiezingen, nauwgezet in oog-schouw genomen. Zien we dat “kritische beschouwingen” (van de media) zonder represaille verschijnsel wordt toegestaan. We zouden haast kunnen zeggen een goede ontwikkeling, maar het valt ook op dat de President tussen de regels toch de toon aangeeft. Ook al heeft hij gelijk toch roept het bij sommige critici weerzin op, waarbij haarden van aversie en/of vijandigheid ontstaan. De kunst is echter om de positieve elementen eruit te halen en dat ten goede aan te wenden.

Heel voorzichtig, moeten wij misschien gevoeglijk aannemen dat de verkiezingsuitslag juist de nadruk heeft gelegd op de scheve economische en maatschappelijke verhoudingen van de afgelopen jaren en dat er sprake is geweest van tweedeling binnen de Surinaamse gemeenschap (overzee en diaspora), evenals het verschil tussen rijk en arm in ons land!

Om realistisch te blijven is het misschien nodig om, economisch gezien, harde maatregelen te treffen in het belang van land en volk. Bij veel burgers ontbreekt het nog aan inzicht en begrijpen er ook niet veel van. Ze ontberen daarom de mogelijkheid om adequaat op het beleid te kunnen inspelen met als gevolg dat men zal moeten aannemen wat er van bovenaf wordt gesteld, zoals bijvoorbeeld de presidentiële regels. Dat er harde economische maatregelen getroffen moeten worden is misschien nodig als het belang van het volk daarbij is gebaat. Voor de gewone man op straat is het misschien niet altijd even duidelijk, maar wel voel- en merkbaar.

Klevend aan de realiteit en onze redelijkheidszin, moeten we vaststellen dat een niet onbelangrijk deel van de Surinaamse bevolking, ondanks alle tegenstand, voor dit beleid heeft gekozen en dat moeten we ook erkennen, accepteren en respecteren. Een democratisch gekozen staatshoofd zal overal ter wereld hoe dan ook gerespecteerd moeten worden.
Een deel van de Surinamers, zowel binnen als buiten het land (in de diaspora), vinden dat de waardigheid van een president gerespecteerd moet worden, terwijl een ander deel het niet juist en niet representatief vindt. Hoe merkwaardig het dan ook mag klinken, de heer Bouterse is de nieuwe president van Suriname en dat is de realiteit ondanks alle kritische tegenwerpingen. Om op één punt geparkeerd staan blijven hakken brengt ons geen millimeter verder. De grote afstand die ons van elkaar scheidt is nog steeds een obstakel om solidair en collectief het Sranangevoel te beleven.

De aftredende president Ronald Venetiaan heeft even zijn aversie tegen zijn rivaal en opponent terzijde gelegd, in het belang van land en volk van Suriname. De grote psychise druk verdween van de ketel en een onzichtbaar gevoel van opluchting gepolijst met een laagje tevredenheid overviel de Surinaamse gemeenschap en het Surinaamsgevoel kwam te voorschijn. Voor- en tegenstanders vroegen zich enigszins opgelucht en beduusd af, wat dit voor toekomst van Suriname zou kunnen betekenen. Het is daarom de hoogste tijd geworden om na te denken, te heroverwegen en te roeien met de riemen die de samenleving ons heeft aangeboden.

President Bouterse zegt over de Surinamers in het buitenland:”Wij dienen onze houding te wijzigen tegen een omvangrijke en bijzondere groep en laten wij alles eraan doen om te vergeten dat ze in het buitenland wonen! Ze zijn onze landgenoten door banden van bloed en bodem. (dwt 02-07-11). Landgenoten die om wat voor reden dan ook dit land verlieten en er weer willen zijn, vereist mijn inziens een beleid dat erop gericht moet zijn op de terugkeer van onze landgenoten met alle voordelen (kennis en ,kapitaal van dien).
Refererend op de naleving van de Toesch. Overeenk. Art 5, 2. zegt hij: De in lid 1 bedoelde personen die op de dag van de onafhankelijkheid zich buiten Suriname bevinden, het recht hebben te allen tijde met hun gezin onvoorwaardelijk tot Suriname te worden toegelaten en daar in alle opzichten als Surinamer te worden behandeld. (dat zijn de Surinamers die in Suriname geboren zijn, het Surinamerschap bestond er toen nog niet). Iets dat 36 jaar nog steeds niet is geregeld.
Minister Lackin van BZ ondersteunt deze uitspraak en stelt in het vooruitzicht, snel duidelijkheid te willen geven inzake de dubbele nationaliteit voor Surinamers in de diaspora en aanstuurt op een brede maatschappelijke discussie en/of referendum hieromtrent.

We kunnen er toch niet omheen, dat het accent wordt gelegd op verbondenheid!
Zonder meer is het op dit punt een positieve ontwikkeling als we dit tot de werkelijkheid mogen gaan rekenen, vooral als hij zegt dat het beleid gericht moet zijn om van de verworven kennis van landgenoten gebruik te maken voor Suriname en haar bevolking. Dat zou kunnen betekenen dat na jaren bakkelei-en, eindelijk aandacht wordt besteed aan de circa 300.000 Surinamers in het buitenland c.q. Nederland. Dat betekent ook herstel van de collectieve eenheid in de diaspora en het averij opgelopen Sranangevoel!
Het Sranangevoel dat een nieuwe tijdperk inluidt is bijna te voelen of bijna aan te raken! Dat betekent ook positieve ontwikkelingen op alle andere terreinen met in het vizier een tijdperk van elkaar ondersteunen, waarderen en om als collectieve eenheid het Surinamerschap omlijst met liefde uit te dragen. We kunnen dus concluderen dat we onze tekortkomingen en zwakheden hebben kunnen overwinnen. Dan is, behalve een primaire aangelegenheid, ook de wens, de werkelijke waarheid van het Surinaamse volk het Surinaamsgevoel in vervulling gegaan.

Slotconclusie:
Voor- en tegenstanders moeten met elkaar kunnen samenwerken als het gaat om het landsbelang. Men moet eigenlijk bereid zijn om, onder alle omstandigheden land en volk, ergo de Surinaamse gemeenschap, te dienen! De erg harde werkelijkheid is de les die wij in de afgelopen jaren hebben geleerd en die ongetwijfeld ertoe hebben geleid om een nieuwe een andere onstuitbare weg op te gaan! De echte overwinning is, dat het Surinaamse volk duidelijk heeft aangegeven dat we van de gemaakte- en onomkeerbare fouten hebben geleerd! Dit is een voorzichtige goed begin in het eerste jaar en wij verwachten van de Surinaamse overheid, in belang van alle Surinamers waar ook ter wereld, dat de ingezette trend van ontwikkeling wordt vastgehouden en voortgezet. We de ontwikkelingen 1n elk geval kritisch blijven volgen!

Max Sordam Sr (Vz SMP Solide Multiculturele Partij)
m.sordam1@chello.nl
Tel/fax 020-7730223 of 06-43905512

In het boek Decembermoorden in Suriname. Verslag van een ooggetuige (1983) liet Horb zijn getuigenis optekenen door ex-minister Jan Sariman. Hij vertelt daarin dat hij door Bouterse ‘werd gedwongen’ mee te doen aan de moorden op 8 december 1982. De ‘Leider van de Revolutie’ wilde van hem af omdat hij zich niet kon vinden in de koers richting een ‘linkse’ totalitaire staat in Suriname. Om hem te compromitteren liet Bevel, Horb op de televisie met de aangeslagen journalist Jozef Slagveer verschijnen. Slagveer las onder geweldsdreiging een valse zelfbeschuldigende verklaring voor waarin de gearresteerden van 8 december 1982 van een staatsgreep en samenzwering met buitenlandse machten werden beschuldigd. Ook André Kamperveen, een ander 8 decemberslachtoffer, moest zo een valse verklaring voorlezen. Hij verscheen niet op de televisie, slechts op de radio was zijn gebroken stem te horen. Pas veel later, in een zitting van het 8 december strafproces, zouden filmbeelden van zijn verklaring worden vertoond. Op die beelden, die op 8 december 1982 in het Fort Zeelandia waren geschoten, was ook zijn verhoorder te zien: Desi Bouterse. Voor de goede verstaander was daarmee de hoofdverdachte op heterdaad betrapt, hij was wel in het Fort tijdens de folteringen en moorden.

Toen de VN rapporteur voor de mensenrechten mr. Amos Wako verhaal kwam halen bij de legerleiding was het duidelijk in welke schoenen de schuld zou worden geschoven. Sgt. Majoor Zeeuw, toenmalig ondercommandant van de Militaire Politie en vertrouweling van Bouterse, vertelde volgens de rapportage van Wako het volstrekt ongeloofwaardige verhaal dat ‘een soldaat’ met een ‘Bren gun’ plots begon te schieten op de ‘gevangenen’, omdat hij ‘waarschijnlijk ten onrechte dacht dat ze zouden vluchten’. Op de vraag wie de soldaat dan wel niet was, zei hij dat het een ‘dienstplichtig soldaat’ betrof ‘die alleen majoor Horb kende’. Zowel naar verklaringen van Zeeuw, kapt. Graanoogst, als lt. Gorré was alleen (!) Horb in Fort Zeelandia. En Horb was er niet meer. Maar Horb was voorzienig en liet deze getuigenis optekenen: ‘Als ik mocht doodgaan bij een verkeersongeluk, door verdrinking of wat dan ook, weet één ding: ik ben vermoord. Vermoord door Desi en zijn bende.’

Meineed als ‘geheugenverlies’
Irwin Kanhai, advocaat van de hoofdverdachte, was als PALU-kaderlid in 1982 militant van de ‘revolutie’, lees de militaire dictatuur. Hij verdedigt met de hoofdverdachte ook zijn eigen politieke biografie. De ethische gedragscode van advocaten vraagt om onafhankelijkheid van de advocaat in relatie tot zijn cliënt en diens belangen. Bij Kanhai lijkt die onafhankelijkheid zoek, niet alleen vanwege zijn politieke affiliatie met de hoofdverdachte, maar ook vanwege zijn meer politiek-ideologische, dan juridische strategie in de rechtszaal. Kanhai tracht met juridische middelen de desinformatie en lastercampagne van het toenmalige militaire regime tegen zijn slachtoffers en de laffe, valse alibiverhalen van de hoofdverdachte legitimiteit te verschaffen. Hij tracht de leugen dat de decembermoorden het antwoord waren op een dreigende invasie en staatsgreep, waaraan de slachtoffers zouden hebben deelgenomen, kredietwaardigheid te verschaffen. Maar de decembermoorden waren geen antwoord op een dreigende invasie, zij waren als volkenrechtelijk misdrijf tegen de menselijkheid juist aanleiding tot overwegen van een buitenlandse humanitaire interventie. Kanhai poogt slachtoffers en daders met elkaar te verwarren. Maar het is zoals de OAS in haar rapport over de decembermoorden stelde: ook al waren de slachtoffers voornemens een staatsgreep te plegen, dan nog rechtvaardigt niets het martelen en zonder vorm van proces executeren van ongewapende mensen. Soerendre Rambocus en Jiwan Sheombar werden zelfs uit hun gevangeniscellen in Santo Boma gehaald om hen op Bastion Veere dood te schieten. Wat Kanhai tracht te verhullen is dat de decembermoorden onderdeel waren van een totalitaire machtsgreep, waarvan hij en zijn politieke partij ruimschoots hebben geprofiteerd.

Uit de kruitdampen van 8 december 1982 verscheen splinterpartij PALU in de totalitaire regering van 1983 als partij met de meeste ministersposten en het premierschap. Met Doorson trachtte onze politieke advocaat weer het invasiefabeltje iets van geloofwaardigheid te verschaffen. Hij had daarbij, ongetwijfeld tot zijn ergernis, niet alles in de hand. Want naast de ontboezeming over de moord op Horb, verklaarde deze ‘vriend van Bouterse’ ook nog dat oud vakbondsleider Fred Derby, anders dan Bouterse beweerde, geen ‘mol’ van het militaire bewind was en dat het ‘op de vlucht neergeschoten’ verhaal van bevelhebber Bouterse niet waar was. Deze toenmalige politieofficier was gedetacheerd bij Procureur Generaal R.Reeder, die hem na de decembermoorden vroeg gegevens te verzamelen omdat mogelijk strafbare daden waren gepleegd. Er werden geen mensen verhoord. Bovendien kreeg hij na de dood van Horb van de PG te horen dat hij ook met dat gegevens verzamelen moest stoppen. Doorson zei nadrukkelijk dat het niet om een onderzoek en zeker geen strafrechtelijk onderzoek ging. De bewering van Bouterse, veel later, dat er onder zijn bewind na 8 december 1982 onderzoek was verricht, maar dat het was kwijtgeraakt, was dus de zoveelste leugen. Ook in het rapport (1985) van Wako vinden we daarvan de bevestiging. De VN rapporteur schreef dat ‘Lt.Kol. Bouterse’ tegenover hem had verklaard dat ‘er geen poging is ondernomen om een onderzoek naar de gebeurtenissen in te stellen.’ Doorson maakte van zijn verzamelde gegevens een dossier in drievoud. Twee exemplaren bewaarde hij op het kantoor van de PG en een gaf hij vertrouwelijk – ‘een vriendendienst’ – via toenmalig directeur Jozef Brahim in bewaring bij De Surinaamsche Bank. Ter zitting bleek dat alle drie exemplaren waren verdwenen. ‘Een groot raadsel’ zei getuige Jozef Brahim, die vertelde dat in 1993, toen hij met pensioen ging, het bankexemplaar er nog was. Toen de rechters aan getuige Doorson vroegen wat hij zich kon herinneren van zijn gegevens, zei hij dat hij zich had aangeleerd na een ‘zware zaak’ de gegevens uit zijn geheugen ‘te wissen’, want ‘anders wordt je gek’. Voor een ieder met enige kennis van de werking van het menselijke geheugen is die bewering lariekoek. De hersenen zijn geen computer. Treffend gebruikte auditeur-militair Roy Elgin het begrip ‘delete’ voor de ongeloofwaardige pretentie van de getuige. Maar het ‘delete’ knopje van Doorson werkte selectief. Want hij wist wel zich te herinneren dat in het dossier ‘90% harde informatie was dat Nederland Suriname zou binnenvallen’. Derby zou dat aan Horb gezegd hebben. Nee, hij herinnerde zich geen details, ook wist hij geen namen, geen gebeurtenissen, geen feiten, alleen horen zeggen van. Horb en Derby zijn er niet meer, het dossier is foetsie, we moeten het dus alleen doen met het delete-geheugen van de ‘vriend van Bouterse’.

Dat deze getuige buiten zijn rol ging van vertolker onder ede van wat hij heeft waargenomen, bleek uit zijn verdachtmaking (www.caribiana.nl) dat het exemplaar uit de kluis van de bank mogelijk is weggehaald door de Nederlandse ambassade of door Ilse Labadie, voorzitster van de Organisatie voor Gerechtigheid en Vrede, die toen bij de bank werkte. Zowel Nederland als de nabestaanden zouden er baat bij hebben dat informatie over de ‘invasieplannen’ niet naar buiten zouden komen. De getuige verraadde hiermee niet alleen zijn partijdigheid, hij laadde ook de verdenking op zich de dief te zijn die roept ‘houdt de dief’. Want behalve Jozef Brahim en Herman Doorson wist niemand anders van het exemplaar in de bankkluis en de afspraak was dat alleen als de laatste erom vroeg het uit de kluis zou worden gehaald. En waarom heeft Doorson, toen midden jaren negentig bleek dat het exemplaar uit de bankkluis was verdwenen, geen onderzoek naar de verdwijning laten instellen?! In 1997 werd hij door het regime Bouterse-Wijdenbosch benoemd tot hoofd van de Centrale Inlichtingen Dienst (CID). Zijn ‘vriend’ en naar het unanieme verhaal van alle ooggetuigen de opdrachtgever van de decembermoorden, had alle belang bij de verdwijning van het dossier en waarom zou de gecompromitteerde Doorson zijn Baas daarbij niet van dienst zijn?! Als het gaat om zijn getuigenissen à décharge marcheert Doorson in de parade van pro-Bouterse getuigen die meineed vermommen als ‘geheugenverlies’. Maar ook om andere reden is Doorson – die terloops, in lijn met de leugens van Bouterse en Kanhai, alle schuld in de schoenen van de nu overleden Paul Bhagwandas tracht te schuiven – als getuige à décharge onbetrouwbaar. Het NRC Handelsblad van 17 mei 1997 citeerde uit een vertrouwelijk proces-verbaal van de Haagse regionale criminele inlichtingen dienst dat ‘H.C.E. Doorson, die in het dagelijks leven bij het korps politie Suriname werkt als inspecteur een cocaïnelijn heeft opgezet. Doorson zou een koelvrieshuis hebben in het bedrijf NV Doroe in Suriname alwaar cocaïne geprepareerd zou worden in bevroren vis, bestemd voor Nederland. Doorson heeft zakelijke belangen met Lowes en Bouterse.’

Heropening onderzoek
De justitiële autoriteiten in Suriname moeten op straffe van verlies van geloofwaardigheid onmiddellijk het onderzoek naar de dood van Roy Horb heropenen. Doorson moet worden verhoord, terwijl ook de ‘arts’ die mogelijk op flagrante wijze zijn medische eed en de mensenrechten heeft geschonden flink aan de tand moet worden gevoeld. Gezien de huidige ongunstige politieke waarbij de hoofdverdachte president is, is internationale betrokkenheid bij het onderzoek belangrijk voor borging van procedural justice en de geloofwaardigheid van de onderzoeksresultaten. De Surinaamse staat is deze inzet tot waarheidsvinding verplicht aan de Surinamers en de collega’s, vrienden en nabestaanden van Roy Horb.

Bezuiniging
Maar in plaats van in dialoog te treden met het volk, worden allerlei bezuinigingsmaatregelen getroffen die behoorlijk voelbaar zijn in de portemonnee van met name de laagstbetaalden. Dit is dus de grote groep die nog verder de armoede inglijdt. Aan de andere kant zien wij dat een groep mensen benoemd worden met exorbitante hoge salarissen. Bovendien worden mensen naar huis gestuurd met de mededeling, zo interpreteer ik dat, “Jij mag niet meedoen”, terwijl in deze fase van ontwikkeling een ieder nodig is. Nieuwe politiek is dat een ieder de mogelijkheid krijgt mee te doen. Maar niemand mag in eerste instantie door een verantwoordelijke overheid, die er in de eerste plaats voor het gehele volk is, buitengesloten worden. Trouwens, dat had de President beloofd. Hij zou niet met de botte bijl hakken. Hij zou een President zijn voor alle burgers. Vanwege “veranderde beleidsinzichten”worden mensen ontslagen. Ze zitten thuis met hoge salarissen en er worden nieuwe ambtenaren benoemd die ook aardig verdienen. Moest er ook niet in het ambtenaren apparaat gesneden worden? Hoe zo bezuinigen?!

Kerk en politiek
Ik heb geleerd dat kerk en staat gescheiden dienen te zijn. Dat de president kiest voor geestelijke ondersteuning is zijn keuze. Maar als hij daar een salaris aan verbindt zou hij dat zondermeer uit eigen middelen moeten doen. Het gaat om een persoonlijke bijstand waar het volk niet om vraagt. De geestelijke leider (heer Meye) zegt in een krantenartikel dat hij reeds geruime tijd de president, met raad en daad bijstaat en dat de president vindt dat hij “dit werk” moet formaliseren. Hoort dat wat hij doet niet tot zijn taak als geestelijke leider? Daar wordt hij reeds voor betaald. Waarom krijgt hij SRD 6000 per maand voor zijn diensten?
Sommige mensen hebben ook begeleiding van een deskundige(psycholoog, therapeut of geestelijke) nodig, maar omdat ze het geld er niet voor hebben verbetert hun situatie niet. Nu weten we waarom. Er bestaat geen liefde en/of vrijwilligers werk meer! Terwijl Christus zegt:. Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn en Ik zal u rust geven. Ik ben er voor jou. Niet als je mij betaalt ben ik er voor jou.

Megacombinatie vs Nieuw Front
Na verschillende hoge uitkeringen blijven we toch nog horen dat er geen geld is en dat dingen niet goed gaan vanwege de vorige regering. Die worden gezien als de oude politiek. De huidige coalitie typeert zichzelf als de nieuwe politiek. Of te wel moderne politiek. De vorige regering heeft deze in het zadel geholpen, daar ze hebben nagelaten alles te doen wat er van hen werd verwacht. Men is nu dan ook drukdoende allerlei technische snufjes in te voeren, maar dingen echt anders doen en vernieuwend denken vereist meer dan dat. Nu is de tijd om te laten zien hoe het anders kan. Sta er niet steeds bij stil wat de ander heeft gedaan of juist niet gedaan. De president heeft tijdens zijn inauguratie te kennen gegeven dat hij de politiek van ‘zij die op mij lijken’(dwz: mensen met dezelfde politieke kleur en/of etnische afkomst komen aan bod) niet zou voortzetten. Toch gaat de nieuwe politiek op de oude voet door. Een gemiste kans. Erg jammer, hoe langer de nieuwe politiek aan de macht is, hoe meer zij gaat lijken op de oude politiek die ze voorheen zo verfoeide. De vraag blijft waarin verschilt u van de oude politiek?
Meneer de President zou u ons antwoord willen geven op de volgende vragen:
1. Wat zijn uw doelen?
2. Hoe gaat u die doelen bereiken?
3. Welke middelen zijn daarvoor ter beschikking ?
4. Hoe zullen de middelen ingezet worden ?
5. Wanneer moeten deze doelen bereikt zijn?
6. Hoe zal de effectiviteit en doelmatigheid van de bestedingen gemeten worden en hoe zal dit met ons gecommuniceerd worden?
Deze doelen moeten: Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden zijn. U weet wel, ook de President moet SMART zijn. Hij moet niet alleen de zaken die om aandacht vragen Noemen, maar ze ook Benoemen, want daar gaat het nu juist om.

Afzender: mevr. M.E. Babel