Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken op internet

Op 25 november 1975 vond de proclamatie plaats van de onafhankelijke Republiek Suriname, in aanwezigheid van premier Den Uyl en kroonprinses Beatrix. Als eerste president van de Republiek Suriname werd J.H.E. Ferrier, beëdigd. Het streven naar de onafhankelijkheid werd op 15 februari 1974 aangekondigd door premier H.A.E. Arron. In de regeringsverklaring werd opgenomen dat de onafhankelijkheid ‘per ultimo 1975’ zou plaatsvinden. Voor 1974 waren er natuurlijk al enkele nationalistische c.q. politieke groeperingen die de onafhankelijkheid van Suriname propageerden m.n. de P.N.R. (Partij Nationalistische Republiek).

Niet alle groeperingen in het land waren voorstanders van de onafhankelijkheid, maar na het bereiken van consensus omtrent de totstandkoming van de onafhankelijkheid hebben de oppositionele als coalitie partijen elkaar de hand gereikt. Met name Jagernath Lachmon (voorzitter van de Verenigde Hervormings Partij- V.H.P en leider van de oppositie) en Henk Arron (Minister-President van Suriname en leider van de coalitiepartijen, de Nationale Partij Kombinatie- N.P.K.) gaven elkaar, na een conflict van langer dan een jaar, een warme ‘brasa’ (omhelzing).

PARAMARIBO, 7 jun – Op 7 juni 1989 vond de grootste vliegtuigramp uit de Surinaamse geschiedenis plaats in Suriname. In de ochtend stortte vlucht PY 764, de Douglas DC8 Super 62 genaamd “Anthony Nesty”, van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) neer bij Zanderij. Na de vierde mislukte poging om bij mist te landen op Johan Adolf Pengel International Airport, vielen er 176 veelal Surinaams Nederlandse slachtoffers waaronder veertien leden van het Kleurrijk Elftal uit Nederland. Er waren slechts elf overlevenden. Het toestel was onderweg van Amsterdam naar Zanderij.

Na de militaire staatsgreep, in 1980 gepleegd door een groep van zestien onderofficieren onder leiding van Desi Bouterse, mislukt op 11 maart 1982 een tegencoup. Bouterse en zijn aanhang trekken de teugels flink aan, maar overal in het land zijn protesten en demonstraties voor democratisering. De machthebbers in Paramaribo laten uiteindelijk in de nacht van 8 op 9 december zestien opposanten van het militair bewind arresteren.

18 jaar na de decembermoorden deed wijlen Fred Derby zijn verhaal:

“Er was vlaggenparade, en na de vlaggenparade misschien een uur, 1 1/2 uur daarna werd de deur opengetrapt en er kwamen militairen zeer agressief naar binnen. Jij, jij, jij, jij en jij en ze haalden 5 mensen die naar boven moesten gaan. En die 5 waren dus eh, Rambocus, Sheombar, Cyrill Daal, eh, Slagveer en Kamperveen. Ze gingen naar boven bij Bouterse. En de mensen werden dus met huilen en schreeuwen en toestanden daar gebracht en eh, het duurde dus niet zo lang, daarna hoorde je dus schoten, repeterende schoten. Een aktiviteit die maakte dat wij die daar waren achtergebleven eh, zeer eh, emotioneel, waren. Je leven werd bedreigd, want de mensen gingen dood.”

Ruim honderd mensen hebben woensdagavond de vliegramp met de El Al-Boeing in de Amsterdamse Bijlmermeer herdacht. Het toestel stortte precies veertien jaar geleden neer op de flats Groeneveen en Klein-Kruitberg. Bij de ramp op 4 oktober 1992 kwamen 43 mensen om het leven.

Dit jaar is het 143 jaar geleden dat in de West-Indische koloniën (Suriname en de Nederlandse Antillen) de slavernij werd afgeschaft. Nederland deed dat ruim dertig jaar na het voorbeeld van de Britten en was het laatste Westeuropese land dat de slavernij afschafte.

Op 7 juni 1989 vond de grootste vliegtuigramp uit de Surinaamse geschiedenis plaats in Suriname. In de ochtend stortte vlucht PY 764, de Douglas DC8 Super 62 genaamd “Anthony Nesty”, van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) neer bij Zanderij. Na de vierde mislukte poging om bij mist te landen op Johan Adolf Pengel International Airport, vielen er 176 veelal Surinaams Nederlandse slachtoffers waaronder veertien leden van het Kleurrijk Elftal uit Nederland. Er waren slechts elf overlevenden. Het toestel was onderweg van Amsterdam naar Zanderij.