Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken op internet

Door Iwan Brave – Het zal wel aan mij liggen of aan mijn leeftijd. Misschien ook wel omdat ik mijn tijd in deze tweede helft van mijn leven veel te kostbaar vind. Maar ik volg dat WK echt niet op de voet. Toen Brazilië zijn eerste wedstrijd speelde, las ik de volgende dag dat ‘heel Suriname in de ban’ was. Dat is ook maar een relatieve belevenis. Ik vind die voetballende miljonairs de grootste wanpresteerders die op aarde rondlopen. De sensatie is dan ook niet zozeer het gepresenteerde spel als wel hun riante salarissen en record transfersommen.

Door Iwan Brave – Kort na mijn terugkomst in Suriname – medio januari – zei iemand over een oude vriend: “Your friend is dying.” Orrin bleek zich te bevinden in een krotwoning in de Combébuurt, nabij de Sommelsdijckstraat waar het een broeinest is van drugs en prostitutie. Ik had me voorgenomen me niet echt meer in die omgeving te begeven omdat ik daar bijna ten onder ben gegaan aan mijn drugsverslaving. Maar omwille van Orrin moest ik dit voornemen laten varen.

Door Iwan Brave – Ik had verleden week twee belangrijke deadlines te halen. Op 26 mei moesten we als redactie een zo updatet mogelijke ochtendkrant over het verkiezingsverloop uitbrengen. Dat betekende een werkdag van 22 uur. Daarna was het verlof nemen om privé onze verhuizing in goede banen te leiden. We hadden drie dagen om het huis te schilderen en ook nog te verhuizen. Het is gelukt.

Door Iwan Brave – Zo, de verkiezingen zitten erop. Ik heb als journalist echt naar uitgekeken. Niet vanwege de einduitslag, maar omdat tijdens de lange aanloop naar de verkiezingen werkelijk alles wordt overschaduwd door de politiek. Allerlei kleine menselijke en maatschappelijke drama’s spelen zich af, maar de politieke spierballentaal en bluf overstemmen alles. Ja, pas als er een metaalvermoeid vliegtuigje met acht inzittenden naar beneden pleurt, wordt de politiek voor even opzij geschoven, maar daarna is het weer kermis.

Door Iwan Brave – Elke keer als ik in een Boeing zit en het toestel zich bulderend en log van de grond losmaakt, volgeladen met kerosine en tonnen gewicht aan mensen en goederen, vraag ik me in gemoede af: waar zijn we in godsnaam met zijn allen mee bezig? Vooral het moment als het toestel nog diagonaal vlak boven de grond hangt, ervaar ik als het meest precaire. Als het weer tegen de grond klapt, gaat hij als een kerosinebom de lucht in: één massacrematie.

Door Iwan Brave – Van de week toog ik naïef naar mijn bank omdat ik honderdvijftig euro nodig had voor de huur. Kreeg ik gewoon te horen dat je alleen valuta kan ‘kopen’ als je kan aantonen dat je om ‘medische redenen’ naar het buitenland moet. “Niet eens voor tickets meer”, werd er benadrukt. Ik had al eerder van een ondernemer gehoord dat hij bij de Centrale Bank slechts eenmalig tweehonderdduizend dollar kon kopen. Bij zulke bedragen kon ik me nog een zekere voorzichtigheid voorstellen, maar nu schrok ik toch wel.

Door Iwan Brave – Stom, stom, stom. Ik heb zomaar 22 Surinaamse dollars (SRD) vergooid. Ik moest tweehonderd US dollars (USD) storten bij de kas van Justitie, in verband met de aanvraag van mijn verblijfsvergunning. Je mag het bedrag ook in SRD betalen. Ik had al geruime tijd honderd USD in mijn portemonnee. Dus zei ik tegen de lokettiste, toen ze vroeg hoe ik ging betalen: “Deels SRD, deels USD.” Terwijl ik neertelde, realiseerde ik me dat ik eerst even naar een cambio had moeten gaan om die USD om te wisselen. Want natuurlijk hanteert de overheid keurig de officiële Centrale Bankkoers van SRD 2.78 als tegenwaarde, terwijl je elders al SRD 3.00 krijgt. Voor dat 22 SRD verschil had ik een grote zak krachtvoer voor de puppy kunnen kopen!

Door Usha Marhé – ‘Vrijheid’ wordt in Nederland op 4 en 5 mei herdacht en gevierd, en in Suriname op 1 juli en op 25 november. Bij de herdenking van dit jaar gaan mijn gedachten vooral uit naar Louis Alfred Gerardus Doedel, die het grootste deel van zijn leven in onvrijheid leefde.

Door Iwan Brave – In mijn bijdrage ‘tijdloos’, van twee weken geleden, had ik eigenlijk gewoon zin in een sprookje schrijven voor mijn kinderen. We lezen ze elke avond voor het slapen gaan voor. Het is hun slaapmiddel. Zonder dat weigeren ze slaap te vatten. Ik heb begrepen dat een sprookjesschrijver als Tolkien (In de ban van de ring) aan zijn verhalen kwam uit de behoefte zijn kinderen iets voor te lezen. Dat sprak mij aan. En ik moet zeggen, maatschappelijke perikelen in Suriname doen geregeld mijn sprookjespen kriebelen. Alleen kom ik er nog niet aan toe. Maar na de opgelaaide commotie rondom het te laat indienen van haar kandidatenlijsten door A Combinatie greep ik de kans aan. Vandaar dat verhaal over ‘dat landje waar nooit iemand op tijd is en nooit iets op tijd klaar’.

Door Iwan Brave – Als de witte kist, met daarin het stoffelijk overschot van Tante Ilse, door de zwartwitgeklede Sherwood Brothers zingend en dansend naar het crematorium wordt gedeind, flakkert de zon goudkleurig door de boomtoppen. Met Tante Ilse is – zoals bij tachtigplussers het geval is – een tijdperk heengegaan en afgesloten. Ze groeide op in plantage Slootwijk, Commewijne, waar haar moeder vroedvrouw was. Onder omstandigheden waaruit Cynthia Mc Leod een sfeervolle historische roman zou kunnen destilleren.