Om je een antwoord te geven op je verschillende afstammingslijnen kan ik je vertellen dat ik nakomeling ben van slaaf en slavendrijver. Dat maakt mij een Redi bonkoro, Redi kilowat of rode neger. Dit heeft mij gedurende mijn hele jeugd en een gedeelte van volwassenheid achtervolgt.
Ik leg het steeds weer naast me neer maar zodra ik mensen als jij tegen kom of hun pennevrucht lees dan komt het weer boven.
Redi bonkoro zijn voel je alleen als je het zelf bent. Zeggen ze Bastaard of zeggen ze de zoon van de slavendrijver en wellustige slavin? De ene dag ben je de veroorzaker van alle ellende, de andere dag ben je het slachtoffer. Dat is mijn wond die ik bij me draag. Hoe kan mijn voorvader van vaders kant mijn voorvader van moeders kant dit hebben aangedaan?

Reageer mijn beste Henri zoals RdH dat heeft gedaan. Verstandig, evenwichtig en zinnig.
Je begint zelf te reppen met het woord nazi en je schrijft het nota bene met een hoofd letter N. Waarom? Is dat jouw wond die je mee draagt?
Je weet zelf dat tot op heden nazi beulen (terecht) vervolgd en bestraft worden, toch?
Weet je dat er geen enkele slavenbeul, handelaar of drijver is vervolgt? Nooit? En ze leefden nog lang, rijk en gelukkig, toch?
Dat is de wond die vele nakomelingen van slaven en onderbetaalde kontraktarbeiders met zich mee brengen. Wie weet ben je ook een nakomeling zonder wond.

Das

Alsof de mensen die nu in Nederland leven verantwoording moeten nemen voor hetgeen in het verleden door anderen is gedaan.

Er zijn in Nederland inmiddels zoveel anderen die niets met het verre verleden te maken hebben of niet afstammen van mensen die dat verleden gemaakt hebben.

Het lijkt wel het aanpraten van een erfzonde.

Daarnaast het feit dat er een enorme vermenging van afstammingslijnen heeft plaatsgevonden. Waardoor personen zowel van slaven als van slavenhouders kunnen afstammen. Welke rol krijgen die toebedeeld?

Het lijkt meer op een soort Nazi theorie, waarbij mensen op basis van hun afstamming of nationaliteit meer of minder door het verleden beladen zijn. En daarvoor moeten boete doen.

Slavernij is naar de huidige geldende moraal verwerpelijk, maar was dat toen niet. Gelukkig in mijn optiek een hele verbetering. Hoewel er ook toen al zeer verschillend mee werd omgegaan.

Wederzijdse healing? Welke gevolgen/wonden hebben mensen nu nog van de directe ervaring van slavernij? Behalve misschien mensen uit de kampen van de tweede wereldoorlog? En incidenteel recentere gevallen?

Begin bij jezelf en werk aan je toekomst. Wees gerust trots op je afkomst, maar bedenk dat je die niet gekozen hebt.

Laten we alsjeblieft niet teruggaan en proberen mensen slaaf te maken van het verleden.

In de eeste instantie vroeg ik me af hoe het kan dat de Surinaamse mensen ( waarvan ik er zelf ook een ben) nog steeds op zoek gaan naar erkenning en excusses bij een volk dat ze eeuwenlang als slaaf heeft gehouden, maar tegelijkertijd niet de erkenning geeft aan de groep die 100 jaar voor de afschaffing van de slavernij door moed en gevaar voor eigen leven dit in gang heeft gezet.

Net als in de nederlandse geschiedenis, waar er weinig tot geen aandacht wordt geschonken voor de slavernij , wordt er ook in Suriname en de Surinaamse geschiedenis stelselmatig geen aandacht geschonken aan de marrons die weigerden als slaaf door het leven te gaan.

Wordt het niet eens tijd dat we eerst gaan kijken naar het helen van de wonden binnenshuis alvorens we de oorzaak en de zogenaamde veroorzaker buiten de deur gaan zoeken?

Wordt het niet eens tijd dat we ook de marrondag, die volgens mij óok op de kalender hoort ( ik ben eigenlijk geneigd te zeggen Júist) de aandacht te geven die het verdiend?
waar is het monument van de marrons die zo hard hebben gevochten voor hun eigen vrijheid en dat van hun broeders?
waar blijft die erkenning? Of zijn we eigenlijk hetzelfde aan het doen waar we Nederland van beschuldigen?

Een groot aantal Surinamers kent de marrons alleen als Djoeka. Dat ze ruim 110 jaar voor de feitelijke afschaffing van de slavernij al tot een overeenstemming waren gekomen voor hun vrijheid is bij weinig Surinamers bekend, ook niet bij de jongeren!! Juist niet bij de jongeren.
Een grappig feit vindt ik dan ook dat op 1 juli er wordt verwacht en van uitgegaan wordt dat we allen één zijn, terwijl 364 dagen in het jaar we dat niet zijn! we kennen onze eigen geschiedenis niet eens, maar zitten wel te wachten op excusses van een ander?

Hoe moet je weten waar je naartoe gaat,en wie je bent, als je je eigen geschiedenis niet eens volledig kent?
waarom wordt er stelselmatig alleen gesproken over de tot slaaf gemaakte broeders? en niet over de broeders die voldoende lef hadden dat leven niet te kiezen en daarom de keus maakte de bossen in te vluchten.? Ik denk dat er ook hier sprake mag zijn van het ontsluiten van kennis aan onze onwetende (Surinaamse) broeders en zusters…………..wat u?

Saamaka mujé

Waar het gaat om de feiten, wil ik graag verwijzen naar het boek “De Nederlandse slavenhandel 1500-1850″ van professor Emmer. Het is buitengewoon leerzaam om over een onderwerp dat zoveel emoties oproept, te lezen dat:
- bij de afschaffing van de slavernij in 1863 bijna de helft van de slaven in bezit was van zwarten of kleurlingen. Het beeld van de blanke meester en de zwarte slaaf is ten beste een eenzijdige benadering van de historische werkelijkheid.
- van de in totaal 21 miljoen verhandelde Afrikaanse slaven er 14 miljoen verhandeld zijn door andere Afrikanen of Arabieren. (slavernij is absoluut geen zwart tegen blank-ding, zoals zo vaak wordt gesuggereerd).
- Nederland niet rijk is geworden van de slavenhandel. Een slaventransport leverde gemiddeld 2 à 3% winst op. Het sterftecijfer onder de getransporteerde slaven was ongeveer even hoog als het sterftecijfer onder de bemanning van het schip.

Let wel: ik probeer niets goed te praten. Slavernij in al zijn facetten is abject, zonder enig voorbehoud. Mijn punt is dat de historische werkelijkheid in mijn optiek teveel wordt gekleurd door gevoelens van wrok en ressentiment enerzijds, en van schuldgevoelens danwel schuldbesef anderzijds. En dat is jammer, want hierdoor wordt een zuiver beeld van de toenmalige gang van zaken in de weg gestaan en daarmee ook de wijze waarop de Surinaamse en Nederlandse bevolking elkaar bezien. Voor beide landen, die zo’n rijke en veelzijdige geschiedenis delen, is dat een gemiste kans.