Het contracters fenomeen is ook een verkapte vorm van het uitbuiten van arbeiders.

Jullie hebben allemaal gelijk.
De werknemers die we in Suriname kennen zijn ook niet altijd gemotiveerd. Men heeft vaak de neiging om meer te verdienen voor weinig arbeid. Surinamers hebben over het algemeen weinig vaste lasten. De kosten voor electra, water, huisvesting is relatief lager. Het streven van elke Surinamer is eropgericht om beter en luxer te hebben.

Dat is natuurlijk logisch. ieder mens wil vooruitgang zien in het leven.
Hoe zou een werkgever zijn investeringen terug kunnen verdienen als de werknemers niet op tijd en elke dag aan het werk verschijnen.
Surinaamse arbeiders hebben liever dat ze met een biertje in de bar zitten dan de tijd gebruiken om te werken.

Iemand die gemiddeld 40 uren per week werkt voor een contractor of een niet formeel ingeschreven bedrijf ,heeft relatief een hoger inkomen op maandbasis dan iemand die in een bedrijf werkt als de suralco, billiton etc.

Het punt is dat deze werknemers niet elke dag op het werk verschijnen en daardoor minder aan salaris ontvangen dan wanneer zij 40 uren per week en 20 dagen per maand zouden gaan werken.
Geen enkel bedrijf zou dat kunnen tolereren. Bedrijven hebben ook kosten. Deze arbeiders betalen geen cent aan belasting. De salarissen varieren tussen de 40 en 90 SRD per dag.
Wanneer een Surinamer ongeveer twee honderd SRD per week al verdiend heeft ,heeft hij gewoon geen zin meer om de rest van de dagen van de week te gaan werken.
Deze gasten zitten tot hun neus vol met schulden bij de zogenaamde bars waar zij na het werk , met collega’s en vrienden staan te zuipen.
Wat over blijft om naar huis mee te nemen is nul cent. Het nuttigen van alcohol op rekening na het werk wordt nooit in kaart gebracht door de overheid en de werknemers. De schulden bij de bars worden ook niet bekendgemaakt door de werknemers.

Er zijn genoeg bedrijven die arbeiders goed willen betalen. Maar de werkmentaliteit van Surinamers moeten veranderen. Surinamers hebben vaak de neiging om de schuld bij de werkgever te zoeken. De armoede in Suriname is te bestrijden. Feit is dat Surinamers hun verantwoordelijkheden moeten kennen en als team moeten werken om successen te kunnen boeken als bedrijf. Maar als we twee dagen in een week werken en drie dagen thuis blijven dan heb je inderdaad geen cent over om te eten. Maar klagen kunnen we heel goed in Suriname dat de baas mij weinig betaald.

Bedrijven compenseren hun arbeidskosten met de secundaire voorwaarden die aan de werknemers worden geboden. In die secundaire voorwaarden is ook opgenomen , ziektekosten van de vrouw en kinderen van de arbeiders. De vraag is welke bijdrage levert de vrouw en de kinderen van een werknemer aan het bedrijf,terwijl hun ziektekosten betaald worden door het bedrijf.

Deze arbeiders hebben inderdaad een veel lager inkomen. maar over het algemeen verdiend een Suriname zijn geld door in de informele sector te werken. Dat geld is genoeg om te kunnen leven.
Men is in Suriname gewoon lui om te werken.
De behoefte om ernaar te kijken wat de baas verdient is groot. Elke baas wil zijn geinvesteerde geld terugverdienen. De bedrijven krijgen ook geen cent van de overheid of verzekeringsmaatschappijen wanneer werknemers niet verschijnen op het werk. Elk bedrijf heeft zijn verantwoordelijkheid richting zijn aandeelhouders, overheid, klanten en werknemers etc.

De overheid voert gewoon een shit van beleid uit. Het is gewoon duidelijk dat er geen sprake is van deskundig aanpak. Slechte organisatie vanuit de overheid etc. Teveel om op te noemen.

Gewoon keihard 40 uren per week werken en dan zie je wel wat je overhoudt aan het einde van de maand. De droom om een huis te bouwen van circa 125.000 euro en een auto rijden van ongeveer $ 27.000 moet men op zij leggen. Dat kun je niet permitteren in een ontwikkelingsland met een doodeenvoudige baan.
Zelfs in rijke landen kunnen de middenklasse het niet permitteren.
Het materialistisch gevoel moet eens verdwijnen in het land.

Leef naar je inkomen zou ik als laatse zeggen en je zult altijd gelukkig zijn met datgenen wat je verdient.

Succes

Als ik dit lees dan bekruipt mij toch het gevoel dat mensen als Berenstein niet de juiste zijn voor deze taak. Dat ze te weinig weet en ervaring hebben met arbeidsverhoudingen en ontwikklingen op de internationale markt.
Suralco neemt een sub contrator in de arm ipv eigen personeel. Dat is algemene ontwikkeling en heeft in principe weinig te maken met arbeidsverhoudingen. Het gebeurt overal in de wereld en kan net zo goed tot betere verhoudingen leiden. Feitelijk zit ik (tot mijn genoegen) in zo’n situatie met leuke financiele voordelen en zonder onzekerheid.
De boosdoener in dit geval is (mits de eisen van de werknemers niet te hoog zijn) de subcontractor die of het contract voor te weinig heeft weggezet en het verlies nu op de werkgevers afwenteld, of te weinig loon wil betalen.

Wie ff na denkt begrijpt dat een bedrijf als Suralco niet gebaat is bij productie verlies. Wel is het natuurlijk zo dat Suralco als elk bedrijf let op de kosten en als er dan een goedkope sub contractor is die voldoende zekerheid biedt dan wordt die gekozen.
Bedenk ook dat in theorie een subcontractor altijd goedkoper kan werken dan eigen personeel omdat eigen personeel als er geen werk is doorbetaald moet worden zonder dat er productie (=inkomsten) tegen overstaan en een subcontractor dan wel de mogelijkheid heeft het personeel voor andere opdrachten te verhuren.

Het probleem is m.i. dan ook niet het fenomeen van subcontractors maar het onvermogen van de SME-subcontractor om er op verantwoorde wijze mee om te gaan. Kon hij dit wel dan waren er enorme voordelen voor SME mogelijk.

Iedere keer als de bankbiljetten-pers in werking gezet wordt, weten de handelaars hiervan en gaan de winkelprijzen omhoog.
Dus verdient de arbeider dan hetzelfde loon elke maand, maar kan minder inkopen voor de maand.

Zodra de geldbiljetten-pers in werking wordt gezet, krijgt men inflatie en devaluatie, dus als 1 arbeider of ambtenaar $rd 450 verdiend, moet dat gekoppeld worden aan € 100,- , of aan U$ 163,63 .

Als dit principe wordt gehanteerd, dan pas kan gezegd worden dat de regeringslieden echte vrijmetselaars zijn.
Nu zijn het alleen maar neppe-zwijndelaars die zich wanen als vrijmetselaars.

Degenen die van wanten weten waar ik het over heb, die kunnen het begrijpen.
Allemaal stuk voor stuk wandelende immorele neppe zwendelaars, die zich politici noemen.
Hard om te zeggen, maar zulke oplichters horen niet in 1 regering van een goede natie en staat aan het roer te zitten. Oplichters allemaal.

Eersteklasse zwendelaars, die sedert de Onafhankelijkheid het Volk kaal plukken, elk jaar weer, keer op keer. Door geldbiljetten te laten bijdrukken, zonder dat prestatie’s hiertegenover staan, beter gezegd, zonder montaire zekerheden. Andere Telling heeft er 1 handje van om dit zonder zijn bemoeienis over zich heen te laten gaan. Een grootse politieke loopjongen, deze Andere Telling.

Vriendelijke Groeten,……..