Fase twee is,dat de ouders plus de school debet hieraan schuldig zijn.dan ga ik zeker niet op details in,want dit zou mij te ver voeren.dat kind/dame of anders gezegd de tienermoeder treft geen enkele schuld,het is de begeleiding dat niet goed heeft gefunctioneerd

Het aantal slachtoffers ten gevolge van alcoholmisbruik en de jaarlijkse kosten die gemoeid zijn met alcohol, zijn vele malen hoger dan de slachtoffers en kosten ten gevolge van drugs.

Het Nederlands Economische Instituut schat dat het verlies aan arbeidsproductiviteit het bedrijfsleven elk jaar circa een miljard euro kost. Ook de medische kosten zijn enorm en beperken zich niet alleen tot leverziekten (levercirrose).

De gezondheidszorg wordt ook geconfronteerd met van ongelukken door dronken weggebruikers, geweld binnen het gezin en vechtpartijen onder invloed van alcohol; therapie (als gevolg van alcoholisme van één van de opvoeders), etcetera.

Het accountantsbureau KPMG becijferde in 1995 dat alcoholproblemen op het werk de maatschappij zo’n 2½ miljard euro kost op jaarbasis; de helft daarvan is het berekende verlies van arbeidsproductiviteit, de rest aan uitkeringen van arbeidsongeschikten. Belangrijke kostenposten hierin zijn: de kosten als gevolg van de ongelukken die zij zelf meemaken, maar ook de ongelukken die zij veroorzaken bij anderen (materiële schade en de geweld binnen het gezin). Alcoholmisbruik houdt verder verband met een groot aantal medische aandoeningen.

In 1993 werden de kosten van alcoholproblemen in Europa door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) geschat op 5% tot 6% van het bruto nationaal product van elk land.

JAARLIJKS STERVEN IN NEDERLAND 2500 MENSEN AAN DE DIRECTIE GEVOLGEN VAN ALCOHOL, WAARVAN 250 DOOR ONGELUKKEN IN HET VERKEER, DUS WAARBIJ ALCOHOL IN HET SPEL WAS EN ± 100 IN HUIS OMDAT ZE BIJVOORBEELD VAN DE TRAP GEVALLEN ZIJN.

ONDER INVLOED VAN ALCOHOL MISBRUIK, ONTSTAAN VECHTPARTIJEN, HUISELIJK GEWELD EN 17% VAN ‘KINDERMISHANDELING’. BIJ EEN OP DE VIER JONGE MANNEN DIE STERFT, SPEELT ALCOHOL EEN ROL.

Daarmee is het de belangrijkste doodsoorzaak voor de leeftijdscategorie 15 tot 29 jaar.

Ze studeerde pedagogiek en was daarna lerares in Paramaribo. Vervolgens werkte ze acht jaar voor de welzijnsinstelling BZO in Amsterdam Zuidoost, waarna ze manager werd bij stichting Thuiszorg in Amsterdam-Noord.

Sweet kwam in 1998 voor de PvdA in de Amsterdamse gemeenteraad. Ze werd lid van de raadscommissies voor cultuur, voor telecommunicatie en lokale media, en voor onderwijs.

In 2002 werd zij voorzitter van de stadsdeelraad in Amsterdam-Zuidoost, als opvolgster van Hannah Belliot die wethouder van Amsterdam werd. Ze werd portefeuillehouder coördinatie sociaal-economische vernieuwing, economische zaken, arbeidsmarktbeleid, algemene zaken, veiligheid en communicatie. Op 10 augustus 2004 begon Sweet als stadsdeelvoorzitter een weblog.

Sweet woont sinds eind 2001 in Amsterdam Zuidoost, op de plaats waar tot de stadsvernieuwing het flatgebouw Florijn stond. Ze werd een graag geziene gast in de programma’s van RAZO, een door het stadsdeel Zuidoost zelf gesubsidieerde Radio en Televisie Omroep, op de Amsterdamse lokale zender SALTO.

Helaas werd Sweet in de afgelopen jaren zelfs tot tweemaal toe, tijdens een verkeerdcontrole van de bijlmerpolitie, in het Amsterdamse verkeer aangehouden wegens ‘overmatig drankgebruik’ en werd zij beide keren veroordeeld wegens het rijden onder invloed.

Van onze verslaggever gepuliceerd op 05 mei 2006 08:30:

AMSTERDAM – Voorzitter Elvira Sweet van het Amsterdamse stadsdeel Zuidoost is in haar eerste bestuursperiode 2002-2006 tot tweemaal toe aangehouden voor rijden onder invloed. Beide keren is ze veroordeeld geworden.

DRANK IN HET VERKEER GELDT ALS EEN MISDRIJF

Sweet betaalde beide schikkingen die het Ministerie van Justitie haar toen opstuurde. Volgens haar woordvoerder echter had de ‘beschonken staat’ waarin de stadsdeelvoorzitter in verkeerde, geen relatie met haar werk: ‘Het was een privé-aangelegenheid. Sweet was toen in haar tweede bestuursperiode als stadsdeelvoorzitter van Zuidoost. Het stadsdeel Zuidoost telt tachtigduizend inwoners.

Volgens een reactie van de woordvoerder van Elvira Sweet vervolgens is er voor de stadsdeelbestuurders in Amsterdam Zuidoost ‘geen dienstvervoer’.

Gelijk heb je. Maar het probleem ligt bij ons zelf, hier in Nederland.

Hoe georganiseerd zijn wij hier in Nederland?
Schelden wij onderling elkaar niet uit en proberen wij niet elkaar op de meest gemene wijze af te breken?

Schreeuwen onze zogenaamde leiders niet, en zij die in het parlement zitten, hoe goed de Surinamers hier geintegreerd zijn en dat deze groep net als de autochtonen minder aandacht behoeft?

Hoevelen van deze charlatante leiders gaan de huizen in achterstandsbuurten binnen om te zien, hoe een belangrijke deel van deze groep Surinamers en Antillianen nog lijdt?

Hoevelen zeggen dat hun kinderen het goed op school doen, terwijl de realiteit aan drop-outs een ander beeld geeft?
Niet dat ze dom zijn, maar simpel om de kleur en andere cultuursituering!

Hoevelen van ons zeggen niet uit schaamte dat zij het goed hebben, terwijl a soro ey ngang deng?

Succes hebben bij het voetballen zegt niet dat de Surinaamse gemeenschap ook succesvol is in de Nederlandse maatschappij. Dat is alleen maar zand in onze ogen strooien!

Het is tijd dat nieuwe leiders, binnen de Surinaamse gemeenschap, naar voren treden.
Nieuwe leiders die de wil, durf en vermogen hebben, ons te leiden naar de volledige acceptatie en integratie in deze nieuw te vormen maatschappij.

Wanneer komt er echt een landdelijke organisatie die hieraan gaat meewerken?
Wanneer zullen onze ogen open gaan?
Srika

Ik heb nergens iets gelezen over tienervaders. Die komen later pas om de hoek kijken als hun nazaat toch nog goed is terechtgekomen.

Schandelijker is ondenkbaar!

Lees de reactie van Srika eens goed(nr.10).

Dat is het beleid dat door deze overheid wordt gevolgt. De overheid wil deze vormen van oplossen van achterstanden, bij de achterstandsgroepen, niet meer overlaten voor de allochtone stichtingen.

Je zal dan begrijpen wat er echt gaande is. Niet alleen in Zuid-Oost is dit gaande, maar in heel Nederland.
En wie wordt daarvoor gebruikt? Vul het maar zelf in!
Srika

Op 23 november had Ben Toppin van Mi Oso Es Mi Kas vertegenwoordigers van de kerngroep Zuidoost (Noush Saranjam en Evert Hartog) in zijn kantoor ontvangen. Hij vertelde met veel trots over Mi Oso, dat al 20 jaar bestond. Mi Oso was de enige laagdrempelige opvang voorziening voor jonge tienermoeders t/m 23 jaar in heel Amsterdam. Hun kantoor bevond zich op Gravestein 22 in Zuidoost. Ze hielpen daar tienermoeders die onmiddellijk hulp nodig hadden op verschillende gebieden en nergens anders terecht konden. Jonge moeders die een trauma hadden opgelopen door bijvoorbeeld verkrachting of incest en daardoor hun woonplek waren kwijtgeraakt.

Mi Oso had zich al die jaren het lot van die tienermoeders aangetrokken. Ze boden hun op twee niveaus hulp aan: Materieel, zoals een vast opvanghuis en immaterieel, zoals cursussen en begeleiding bij psychologische en sociale problemen.

De moeder van Ben Toppin, Elfriede Sinester, had de stichting opgericht en met heel veel inspanning en weinig geld draaiend weten te houden. Mevrouw Sinester was op gegeven moment om gezondheidsredenen helaas niet meer in staat om de kar alleen te trekken, en haar opvang voor tienermoeders werd bedreigd in het bestaan.

Ze zei tegen haar zoon dat ze de tienermoeders toch niet in de kou kon laten staan. Zinsdien nam Ben de zaken waar voor de coördinator, die overspannen was.

Mi Oso kreeg 45.000,00 euro per jaar van het stadsdeel Amsterdam-Zuidoost, waarvan alleen al 4000,00 euro per maand aan huur opging. Nadat ze hun financiële probleem hadden aangekaart bij de media werd door het stadsdeel tijdens een begrotingsbehandelingen, toch besloten om Mi Oso subsidie te verlenen, namelijk 100.000,00 euro voor twee jaar (50.000,00 euro per jaar).

Van zelfsprekend dat ook dat bedrag onvoldoende oplossing bood om de continuïteit te garanderen. Ze wilden een structurele oplossing om professioneel door te kunnen gaan. Tot nu toe kon Mi Oso nog gebruik maken van particuliere fondsen, maar maatschappelijke problemen behoren eigenlijk door de overheid te worden opgelost. Het was onbegrijpelijk dat Mi Oso na al die jaren goed werk te hebben geleverd, om elke cent moest bedelen, terwijl er miljoenen gegeven werd aan instellingen die gefaald hadden bij de hulpverlening.

De Socialistische Partij vond dat de deelraad geld moest vrij maken voor instellingen zoals Mi Oso. In de deelraad zouden zij er dan ook voor gaan vechten om te zorgen dat ze voldoende middelen kregen om hun werk goed uit te kunnen voeren, omdat ‘iedereen’ van mening was dat Mi Oso Es Mi Kas moest blijven bestaan. Helaas,

toch niet iedereen.