Suriname, Surinamers en Surinaamse zaken op internet

PARAMARIBO, 28 apr – Er zal een bewustmakingscampagne worden gevoerd rond de herdenking van het 140-jarig bestaan van het parlement. Dit meldt ondervoorzitter Caprino Alendy. Parlementariërs zullen stad en afland afreizen om uitleg te geven over de rol en betekenis van het parlement. Onder meer moet de betrokkenheid van de burger worden bevorderd en daarmee ook de kwaliteit van het parlementaire werk.

PARAMARIBO, 28 apr – Bestrijding van de armoede in Suriname is niet goed denkbaar zonder stimulering van ondernemerschap. Dit zegt waarnemend minister van Onderwijs & Volksontwikkeling Michael Jong Tjien Fa. Elke gelegenheid wordt aangegrepen om met name jongeren aan te moedigen. Hoe eerder het contact met de private sector, hoe beter.

PARAMARIBO, 27 apr – Het extra geld dat de overheid verdient aan de stijgende brandstofprijs zou ingezet moeten worden om de afnemende koopkracht te compenseren. Dit stelt fractieleider Kenneth Moenne van de oppositionele NDP. Ook de extra winsten van Staatsolie moeten aldus worden aangewend. Het is van belang vooral de productie te beschermen.

PARAMARIBO, 27 apr – De aanhouding in Nederland van de in 1995 in Suriname veroordeelde Nederlander Hugo Nijbroek is op termijn mogelijk. Er komt een verbeterde versie van het Rechtshulpverdrag, dat van toepassing zal zijn op veroordeelden, die zijn uitgeweken naar één van beide landen. Nijbroek is veroordeeld tot zestien jaar celstraf voor het doodsteken van zijn ex-vriendin.

Door: Clark Accord – In Nederland dreigen asielzoekers, die hier al tien jaar zijn gedoogd – wat erop neerkomt dat ze hier een leven hebben opgebouwd – het land te worden uitgezet. Hun kinderen, van wie de meeste niet anders gewend zijn dan de op het oog liberale levenswijze van Nederland, worden verbannen naar oorden waar je god elke dag op je blote knieën bedankt dat je daar niet het levenslicht heb gezien. Zelfs met vakantie wil je er niet heen.
Ik vraag me wel eens af waarom god de ene mens op een plek in de wereld zet waar het gras groener is dan het groenste groen en de bomen tot aan de hemel reiken, en waarom anderen ter wereld komen in de dorre uithoeken van deze planeet, waar niets groeit en barbaarse regiemes heersen, die hun bestaansrecht ontlenen aan het economisch belang dat ze hebben voor regiemes in landen waar het wel goed toeven is.
Het heeft er veel van weg dat hemel en hel niet in een volgend leven op ons wachten, maar dat we ons daar reeds in bevinden. Hemel en hel zijn hier, op deze aarde.
De gelukzoeker, of zo je wilt de ongelukkige die zich heeft weten te ontrekken aan het leven in de hel en heeft mogen proeven van de geneugten van de hemel, wordt door de moderne inquisiteurs terug gestuurd naar de plek waar hij zoals de Heer het bepaald, thuishoort. Want zo heeft de Heer het nou eenmaal bedoeld. Anders waren ze wel hier geboren.
Geen wonder dat meester inquisiteur Rita Verdonk zo stellig achter zo’n onmenselijk beslissing kan staan om asielzoekers terug te sturen naar plekken waar soms niet eens recht en orde heersen. Ze voert immers de wens van de heer uit. Terug naar de hel met dat tuig.
Net zoals ten tijden van de inquisitie valt tegen een eenmaal uitgesproken vonnis niets in te brengen. Anders dan in de middel eeuwen pikt het gepeupel het tegenwoordig gelukkig niet. Toen stond men te juichen als er in de naam van de Heer weer eens een afvallige werd opgehangen of wegens blasfemie een hoofd werd afgehakt.
Politieke correctheid is door de wc-pot getrokken. Ergens diep in de spelonken onder de stad waar de drek zich richting zee begeeft, houd het zich schuil. In afwachting van betere tijden.
Mededogen schijnt zo langzamerhand het zelfde lot beschoren te zijn.
We maken ons druk over onrecht dat zich ver van ons bed afspeelt. Werken mee aan het omverwerpen van regiems die ons niet welgevallig zijn, met als argument de bevolking ter plaatse een beter leven te bieden. Dat het zo velen in de voormalige sovjetrepublieken, Zuid-Afrika en Irak vandaag de dag slecht vergaat, is niet onze zorg. Dank zij onze inspanning is de veel geprezen democratie voor hen toch binnen hand bereik. Dat ons eigenbelang, dank zij de wisseling van de wacht beter gediend is, daar willen we niet met de brede kant van onze mond voor uit komen. We lopen aan de leiband van een land waar de blote borst van Jeanet Jackson voor traumatische taferelen zorgt.
Ik hoef hier niet weg. Ik mag me in de hemel blijven laven aan alle weelde die hier – mede dankzij de uitbuiting van hen in de hel – met bakken te vinden is.

Door: Chris Polanen – Het VAT is nog steeds het hart van het uitgaanscentrum van Paramaribo. Toeristen, stagiaires, levensgenieters en iedereen die met hen in contact wil komen. Allemaal strijken zij neer op het terras of nestelen zich aan de bar.
Ik ontmoet er twee Russische dierenartsen, Lena en Julia, jonge vrouwen die gek genoeg in Suriname beland zijn. Ik heb met Lena kennisgemaakt bij een Surinaamse dierenarts waar ze voor werkt. Lena is erg spraakzaam, ze vertelt met veel enthousiasme over Rusland. Hoe het is om daar te werken, de verschillende en volkeren en talen, prachtige vakantieplekjes, brute Tjetsjeense mannen. Julia is erg stil, ze kijkt telkens om zich heen alsof ze iemand verwacht, die maar niet komt opdagen. Af en toe zegt ze wat, glimlacht dan dromerig en leunt weer achterover in haar stoel.
Natuurlijk hebben we het over Surinaamse mannen en ik vraag of ze last hebben van het ‘schijnen.’ ‘Ach, hoe moeten ze anders met vrouwen in contact komen?’zegt Lena,’een visitekaartje afgeven?’ Ze lijken zich er niet erg aan te storen.
Plotseling verschijnen er twee jonge mannen aan onze tafel. Een van hen is Martin, een broer van een vriend van mij. We zeggen elkaar altijd gedag, maar kennen elkaar niet echt. Hij heeft een kaalgeschoren schedel en indringende lichte ogen. Hij en zijn vriend hebben elk een drankje in hun handen dat ze voor de Russische dames neerzetten.’Jullie hebben toch niets besteld?’vraag ik hen. Ze glimlachen slechts.‘Martin, volgens mij hebben ze niets besteld,’zeg ik. Martin schudt zijn hoofd en zegt:’Soms bezorgen we gewoon een drankje.’Hij knikt naar de dames en loopt weg. Ik begrijp er niets van.
Lena legt het mij uit.’Dit gebeurt heel vaak. Meestal weigeren we, maar ach, soms accepteren we de drankjes.’ Nu pas begrijp ik het. Hier wordt serieus gejaagd. Dat ik aan de tafel zit, is kennelijk geen obstakel. Martin en zijn vriend zijn nergens meer te bekennen.
Er wordt nu muziek gedraaid en op een dansvloertje naast het terras wordt gedanst.
Op de dansvloer natuurlijk veel Nederlandse stagiaires, maar ook toeristen en echte Surinamers.
We lopen er naar toe. Na een paar minuten wordt Lena aangesproken door een jonge man, die zich aan haar voorstelt. Zijn blonde haar is kortgeschoren en in zijn nek is een stuk van een tatoeage te zien. Onder zijn T-shirt zijn indrukwekkende, vierkante schouders zichtbaar. Lena stelt hem aan mij voor. Het blijkt ook een Rus te zijn. Het VAT is tegenwoordig echt internationaal, daar kan niemand meer aan twijfelen. Ze hebben elkaar natuurlijk veel te vertellen. Hij zit in ‘the international legion’ vertelt Lena, en komt uit Frans Guyana.International legion? Is dat niet het vreemdelingenlegioen? De Rus beantwoordt wel aan het beeld dat ik van zo een soldaat heb. Ik vraag hem of hij wat wil drinken. Hij trekt zijn schouders op. ‘Whisky?’zegt hij en kijkt mij vragend aan. Ik haal colaatjes voor Lena en ik en een whisky voor hem.
Ik vraag ik hem wat hij van Suriname vindt. Hij kijkt mij aan met een blik en een grijns die zeggen: Het stelt niet veel voor, maar ik zit er nu eenmaal. Hij heft zijn cup en tikt ermee tegen de mijne. Hij drinkt hem in een teug leeg en vraagt Lena ten dans. Terwijl ze dansen moet ik vaststellen dat zelfs Russische soldaten beter salsa dansen dan ik. Heeft het nog zin om ooit lessen te nemen? Als ze van de dansvloer komen, voegt Julia zich bij hen en verdwijnen ze in de drukte rond het VAT. Ik besluit dat het mooi geweest is en keer huiswaarts.
Aan de overkant van het VAT kom ik Martin en zijn vriend tegen, die tegen een auto geleund staan. Een uitkijkpost van waar ze de drukte rond het VAT gadeslaan.
’Martin, was ik op jouw terrein vanavond?’vraag ik hem. Hij lacht:’No spang. Ze zijn weg, dus we hebben allebei verloren.’ Ik schud mijn hoofd.’Ik babbelde gewoon een beetje,’ zeg ik. Martin kijkt mij even indringend aan alsof hij probeert in te schatten of ik meen wat ik zeg.’Hoe lang zijn ze al in Suriname?’vraagt hij.
‘Een maand of vijf, geloof ik?’antwoord ik. Martin slaakt een kreet.’Wat!’Dan hebben ze een man nodig!’Zijn vriend grinnikt op de achtergrond. ‘Je weet wel dat ze Russisch zijn?’ vraag ik. ‘Wat! Russisch? Martin kijkt naar de overkant alsof hij hoopt een glimp van ze op te vangen. ‘Dat maakt niets uit. Hun vormen zijn interessant.’
‘Het zijn dierenartsen,’zeg ik. Martin kijkt verrast.’Wat! Dierenartsen?’Dus ik kan met een dier naar ze toe gaan?’ ‘Eh, dat zou kunnen….’zeg ik.
Martin tuurt naar de overkant. ‘Ik neem een hond van mijn broer….ik snij hem in zijn voet…dan ga ik naar haar poli.’ Hij tuurt weer naar het VAT waar het alleen maar drukker wordt. Toeristen, stagiaires, levensgenieters, jagers. Allemaal denken ze daar vanavond te vinden wat ze zoeken.

Amsterdam – “Surinamers hebben zich de kaas van het brood laten eten en hebben weer een kans voorbij laten gaan om de gemeenschap op de kaart te houden in Nederland”. Dit verklaarde de bekende opinieleider en communicalist Roy Ristie afgelopen maandag tegenover Stadsradio Fayalobi Amsterdam, na de onthulling van het Anton De Kom beeld in de Amsterdamse Bijlmermeer. Aanleiding voor zijn commentaar ligt in het gegeven dat deze onthulling de nationale impact miste die het volgens hem verdiende. Afgelopen week heeft een comite dat zich noemt ‘Een waardig standbeeld Anton de Kom’ het stadsdeel Amsterdam Zuidoost nalatigheid verweten. Het bestuur zou grove fouten hebben gemaakt bij de totstandkoming van dit monument.

PARAMARIBO – Bij een verkeersongeluk dinsdag in het westen van Suriname zijn vijf doden en twaalf gewonden gevallen. Een bus kreeg een klapband op een weg in de buurt van het vliegveld van het West-Surinaamse Wageningen en sloeg daardoor over de kop, zo berichtte de Surinaamse radiozender Radio10 woensdag.

De EBG school Concordia te Rotterdam is in 2001 gestart met 16 kinderen en is in 2006 gegroeid naar 127. Dit aantal is volgens de wettelijke normen onvoldoende om blijvende financiering door de rijksoverheid te garanderen. Voor het bestuur van Concordia een reden om naar een samenwerkingspartner te zoeken waardoor de opheffingsnorm er anders komt uit te zien.

Nederland gaat door met de zogeheten 100-procentscontroles van vluchten uit Suriname op Schiphol. Premier Balkenende heeft laten weten dat hij eerst wil dat de controles op de luchthaven van Paramaribo worden verbeterd. Pas dan overweegt Nederland een minder sterk regime op Schiphol. Met de strenge controles op Schiphol moeten drugskoeriers worden opgespoord. Momenteel worden er elke week ongeveer veertig drugskoeriers uit Suriname op de luchthaven aangehouden.