De
verrassing en verwondering van een blanke Nederlander tijdens
een bezoek aan Suriname.
Peter de Ruiter [van vakantiegroet.nl]
maakt een reis van 10 dagen naar Suriname. Hij bericht op
Waterkant.net over verrassende ontmoetingen met mensen en
natuur.
Ravideo, Sandra en Mangal vormen de onderhoudsploeg
van de Palmentuin: een oase van schaduw en stilte
in het verder vrij rustige Paramaribo.
Mienamie (ik
ben ik) snijdt hout aan de Waterkant. Momenteel heeft
hij een nieuw project onder handen: www.vakantiegroet.nl
als Surinaams hardhouten brievenopener. In de fles
zit water.
Doedoe gaat
voor het geloof. Hij is een katholieke hindostaan.
Op mijn verzoek zette hij de helm weer op. De vrouw
op de achtergrond bromfietste toevallig langs.
Paramaribo
vanuit het Ministerie van Financien. Op de achtergrond
de Wijdenboschbrug en het gezonken Duiste schip dat
sinds WO II in de haven ligt.
Mevrouw Fernandes
(79) en dochter (53) komen uit respectievelijk Bandoeng
en Soerabaja. Ze zijn sinds WO II in Suriname. Dochter
is van Deens/Duiste vader. Dat heeft hen in veel interneringskampen
doen belanden.
Hij noemt
zich Jesus (2-de van rechts) en hij heeft 5 apostelen.
Ik dacht eerst dat er op het bordje stond Why work?
Frederik Dubbard
(77) wil ondanks aandringen van zijn kleinzon Rayan
niet beginnen met de lucratieve teelt van bloemen.
De burgeroorlog heeft zijn peperplantage in het binneland
geen goed gedaan.
Angela uit
Meerzorg (aan de overkant van de Surinamerivier) is
geen 24 maar pas 16.
We schrokken
van het gordeldier langs de weg. Zoiets hadden wij
nog nooit gezien! Surinamers noemen het een capasi.
