|
Suriname
1999 - de laatste maand
Na
een hele tijd weg geweest te zijn gaat deze jonge Surinamer
terug naar zijn land van afkomst om de laatste maand van deze
eeuw daar door te brengen. Speciaal voor www.waterkant.net
verzorgd hij een verslag.
vorig verslag: 27-12-99 | 23-12-99|
18-12-99 |
14-12-99 |
9-12-99 |
01-01-2000
Ongelooflijk
!!!!!!!! Dat is wat ik nu nog voel, ongeloof, over gister.
Het was heerlijk !!! Oudjaar in Suriname. Honderden of misschien
wel duizenden mensen die allemaal Surinamers waren. Geen Creool
of Hindostaan, geen Javaan of Indiaan, geen Libanees of Chinees,
geen Portugees, Braziliaan, Nederlander of tourist. Iedereen
was één !!! Iedereen was Surinamer. Maar ik
loop te hard van stapel. Ik heb al een paar dagen niets van
me laten horen, want ik heb het druk gehad. Ik hoop dat ik
alles nog een beetje voor me kan halen, want als je in Suriname
op vakantie bent dan ben je niet bewust van de tijd. Niet
bewust van van welke dag het is, elke dag is de laatste dag
van je leven. Elke dag ga je tot het uiterste. Ook al zou
je een dag gewoon op balkon zitten, dan nog geniet je intens.
Ik ben nog een beetje euforisch.....denk ik. Geen slok alcohol,
alleen maar adreline dat door de muziek is geactiveerd, het
geluid van de bombels gecombineerd met het geluid van lachende
mensen. Blije mensen die anderen het vreugde gevoel doorgeven.
Het is opzwepend, je huid die natgemaakt wordt door je zweet
of iemand die zijn drank op je morst, de hitte die wordt verdubbeld
door het grote aantal mensen, het was gewoon heerlijk.
Ik
ben naar Tibiti Soela gegaan. Dit was dinsdag. Je gaat dan
naar zanderij, sla je af naar rechts en volgt de weg naar
Colakreek. Bij de afslag van Colakreek ga je niet naar rechts
maar rij je gewoon rechtdoor. Onderweg kom je langs het monument
van de vliegramp van 7 juni. Ik had iets indrukwekkenders
verwacht, maar het viel erg tegen. Je moet over de Saramacca
rivier om bij Tibiti Soela te komen. De Saronbrug loopt over
de Saramacca rivier. Je moet SF 2500,- tol betalen om over
te gaan. De Saronbrug is adembenemend. Het is heel mooi gemaakt,
helemaal van hout, in het begin van de brug is een bobbel,
zodat boten er onder door kunnen, daarna is het een rechte
lijn. De brug was al een keer ingestort, toen gebruikte men
een veer om over te gaan. Gelukkig is de brug hersteld. Na
twee en een half uur rijden kwamen we aan. Het water was laag
net als Republiek, maar het was heerlijk. Om eerlijk te zijn
denk ik dat de rit heen meer indruk op me heeft gemaakt dan
de soela zelf. Bij de soela hebben we wat gezwommen, gegeten
en nog wat gezond. Ik heb besloten dat wanneer ik weer terugkom
om te wonen dat ik vaker naar het binnenland zal gaan. De
weg terug was zelfs beter dan de weg heen. Want op de terugweg
zijn we door de Savanna gegaan waar ook de afgelopen Savanne
Rally is gereden. De Mitsibutshi Pajero tegen de Landrover.
Zo vormden we onze eigen rally alleen deze gebasseerd op snelheid.
Het was geweldig. Bepaalde delen waren overdekt met bomen
die leken aan elkaar geweven te zijn. Dan kwam je er weer
uit en werd je overdonderd door het licht van de zon. Het
witte zand dat je meesleurt wanneer je erin rijdt. Plassen
met water die de kuilen verbergen. De wegen waren verradelijk,
meeslepend, intens, gewoonweg ontzettend veel plezier.
Woensdag
was er een bijeenkomst van de NDP bij Ocer. Een afsluiting
van 1999 en een verwelkoming van het nieuwe millennium. Meneer
Bouterse was als vanouds aan de gang. Ik vraag me af hoeveel
mensen naar hem luisteren. Het was wel ontzettend druk, maar
persoonlijk denk ik dat ze eerder komen om naar het vuurwerk
te kijken dan naar het geratel van meneer Desi Bouterse te
luisteren. Het vuurwerk was prachtig. Ik zei tegen mijn vader
dat zijn belastingsgeld eindelijk goed was besteed. Er werden
ontzettend veel ‘krontos’ afgeschoten. Alle kleuren van de
regenboog verlichtten de hemel. Kleuren die overgingen van
groen naar paars, van rood naar geel. Daarna werd er een 300
meter pagara afgeschoten, een aardig feestje dus.....
Donderdag
ben ik met mijn vriendin en haar zusje uitgegaan. Eerst Touché,
daarna Fubar (een soort amerikaanse bar waar je eten kan,
Fubar staat voor Fucked Up Beyond All Recognition, zie de
film Pulp Fiction van Quentin Tarantino), vervolgens Energy
en als laatst weer Touché. A night on the town dus.
Weer heel veel bekenden gezien, het was gezellig, was zo rond
05:30 thuis.
OUDJAAR
!!!!!!!!!! Vrijdag dus. Oudjaar begon ’s middags voor ons.
Een vriend van me kwam ons (mijn vriendin en ik) halen. Hij
was heel erg blij want zijn vriendin was de dag tevoren gekomen
vanuit Brazilië. Met zijn vieren zijn we de stad ingegaan.
Om de seconde werd er een pagara afgeschoten. Mijn oren suisen
nu nog. Als je te dicht bij een pagara was trilden je oorvliezen,
dus je zag mensen continu met hun handen over hun oren lopen.
Het was heel erg druk, ouders en hun kinderen, groepen vrienden
die allemaal een leuke tijd zochten. De stad was van het één
op het ander moment helemaal vol met rook, het leek wel Mexico
City met hun ‘smog’. Ik ben wel dol op de geur die de rook
van de afgeschoten bombels met zich meebrengt. De geur van
het kruid dat net tot ontploffing is gebracht. In de stad
waren echter zoveel pagara’s afgeschoten, dat je niet meer
kon genieten van die geur. Het kruid overheerste en sommige
mensen hadden moeite met ademhalen. Toen de rook was opgeklaard,
was de hele stad rood. Rood van de restjes van de tientallen
pagara’s die we hebben horen galmen door de hele stad. Toen
we genoeg hadden van alle bombels zijn we naar Fubar gegaan
om daar te lunchen, daarna naar huis en vervolgens naar.......Het
Vat !!!!
Het
Vat was helemaal geplanned, natuurlijk alles op het laatste
moment. We zouden met een hele groep gaan en met elkaar het
oude jaar afsluiten. Een ijsbox werd meegenomen, zodat we
geen dranken meer hoefde te kopen. Op het laatste moment nog
ijs kopen en daarna elkaar ontmoeten bij Sint Vincencius op
vervolgens naar Het Vat te gaan. Het Vat was tjokvol. Allerlei
mensen waren er, het was geweldig, de straat was helemaal
bezet door mensen. De band speelde al toen we aankwamen en
bracht ontzettend veel sfeer met zich mee. Bijna iedereen
die daar was, liep met een fles van zijn favoriete drank in
zijn zak. Het was was geweldig. Er is volgens mij niets beter
dan een feest te vieren met je al je vrienden. Iedereen was
vrolijk, iedereen was in de stemming. Iets wat wel minder
was dat er vlak voor onze neus twee mannen begonnen te vechten
en echt om zoiets stoms. Iemand wilde langs, de ander zet
zijn elleboog zodat hij niet langs kon en ja hoor, ruzie.
Dan had je ook nog een of andere idioot die dacht slim te
zijn dus die schoot met zijn pistool de lucht in. Wel, het
leek net een peffertje zo zacht was dat geluid in relatie
tot het geluid van de muziek. Gelukkig waren er geen gewonden,
Het enige wat sneuvelde was het tenje waar wij achterstonden.
Het feest kon van mij maar blijven doorgaan. Maar alles komt
er natuurlijk een einde. Het einde was zo indrukwekkend. De
band begon met ‘Opo Kondre’ en iedereen die daar was, Creool,
Hindostaan, Javaan, Indiaan, Chinees, Libanees, Moksi, Nederlander,
Braziliaan, maakt niet uit wie.......iedereen zong mee, iedereen
was één. Iedereen was Surinamer. Het Vat was
beter dan elke Baka Na die ik in Nederland meegemaakt hebt,
misschien wel allemaal bij elkaar. Het was echt top !!!
Na
het feest gingen we naar familie om daar de millenniumwisseling
te vieren. De hele familie weer bij elkaar, maar het belangrijkste
was om het nieuwe jaar in te luiden met mijn moeder, mijn
vader, mijn zus en haar man, mijn broer en zijn verloofde,
mijn vriendin en haar zusje. Wij waren ook één.
Mijn
zwager, die ook naar de stad was meegegaan, ook Het Vat had
meegemaakt, zei na afloop dat hij nog nooit oud op nieuw zo
gevierd had. ‘Dat kennen ze niet in Nederland.’: zei hij.
Ik denk dat een mooie afsluiting is, niet waar ??
Raoul
|
