|
Suriname
1999 - de laatste maand
Na
een hele tijd weg geweest te zijn gaat deze jonge Surinamer
terug naar zijn land van afkomst om de laatste maand van deze
eeuw daar door te brengen. Speciaal voor www.waterkant.net
verzorgd hij een verslag.
vorig verslag:18-12-99 |
14-12-99 |
9-12-99 |
23-12-99
Ik
heb eergister het artikel ‘Remigreren
naar Suriname’ gelezen (21-12-99 op Waterkant) en ik wil
er op reageren. Ik begrijp dat ik moet vertellen over hoe
Suriname nu is, in deze kerstperiode. Waar er wordt gefeest,
waar er verlicht is, waar je moet zijn in de komende dagen,
enzovoort. Maar dit artikel heeft, sinds ik het gelezen heb,
me de hele tijd bezig gehouden. Als je het nog niet gelezen
hebt, dan raad ik je het echt aan om het even te lezen. Het
gaat over de negatieve reacties die een vrouw heeft gehad
en krijgt die wilt remigreren samen met haar negenjarige zoontje
naar Suriname. Ze wilt graag reacties van mensen doe ook geremigreerd
zijn naar Suriname.
Het
spookt echt door mijn hoofd. In het artikel kan je lezen dat
de vrouw er al uit was, ze wilt (of wilde) naar Suriname.
Wat moet ze doen. In mijn hart zeg ik volmondig ‘JA’, ze moet
het doen. Maar na nu weer een tijdje terug te zijn in Suriname
begrijp ik ook de negatieve reacties. Er is veel fout in Suriname.
Het is een corrupte boel hier, de criminaliteit is toegenoemen,
de kwaliteit van de educatie gaat achteruit, het verkeer in
Suriname is verschrikkelijk, ga zo maar door.
Toch
hoop ik dat ze remigreerd, dat ze terugkomt naar haar land
van herkomst. Suriname, het land waar ze is opgegroeid, waar
haar ouders misschien nog wonen, waar ze waarscijnlijk haar
eerste liefde heeft ontmoet, misschien zelfs heeft gezoend,
waar ze zich thuis voelt, heeft gestudeerd onder een boom
in de schaduw of waar ze voor het eerst van een fiets gevallen
is. Ik weet dit allemaal niet, maar ze moet wel van Suriname
en haar mensen houden anders zou ze nooit terug willen komen.
Ik wil dat ze terugkomt, ondanks de negatieve reacties. Ze
moet een voorbeeld zijn voor andere mensen. 22 jaar in het
buitenland, 22 jaar ervaring opgedaan, kom naar hier en help
Suriname. Bouw Suriname op...... Suriname heeft ons allemaal
nodig. Misschien dat het niet het verstandigste is wat je
kan doen. Er zijn zeker nadelen, maar dat zijn er ook in alle
andere landen. Je moet jezelf afvragen waar je het gelukkigst
bent of denkt te zijn. Is dat Suriname ?? Voor mij zeker.
Als
ik klaar ben kom ik ook terug. Ik moet wel. Hier voel ik me
meer mens, hier voel ik me thuis. Mijn ouders zijn nu ook
al wat aan de oudere kant en ik wil bij ze zijn. Samen met
ze aan tafel zitten en genieten van alles wat mijn moeder
die dag heeft gekookt. De vreugde die ze hebben wanneer ze
met hun kinderen zijn is onbeschrijfelijk. Als ik kinderen
heb zal ik dat zeker ook ervaren. Maar ik zie gewoon dat ik
ze plezier hebben aan hun kinderen. Ze vinden het heerlijk.
Dat doet mij goed. Dat is voor mij heel erg belangrijk.
Ik
heb de afgelopen dagen een aantal vrienden van mij gezien,
die ik echt al een lange tijd niet meer gezien had. Om en
bij 4 tot 5 jaar. Het was ontzettend leuk om weer met ze te
praten over vroeger, ik voelde me toch wel een beetje oud.
Je ziet ook hoeveel ze zijn veranderd, volwassener zijn geworden,
andere prioriteiten hebben, doelen in hun leven hebben en
die proberen na te streven. Van te voren weet je nooit hoe
mensen zullen veranderen, soms verwacht je niet dat ze zullen
veranderen. Het was leuk dat mee te maken.
Raoul.
|
