|
Suriname
1999 - de laatste maand
Na
een hele tijd weg geweest te zijn gaat deze jonge Surinamer
terug naar zijn land van afkomst om de laatste maand van deze
eeuw daar door te brengen. Speciaal voor www.waterkant.net
verzorgd hij een verslag.
vorig verslag:
14-12-99 |
9-12-99 |
18 -12-99
Mijn zwager is aangekomen samen met mijn zus en de rest van
de familie. Mijn voorspelling is uitgekomen. Hij geniet van
Suriname, alleen is zijn maag wat van streek dus eet hij nog
niet zoveel.
Mijn
moeder geniet ontzettend. Je ziet wel dat ze moe is, omdat
ze zoveel werk heeft, maar ze voelt zich zo blij omdat het
huis weer helemaal leeft. Soms observeer ik haar en dan zie
ik dat ze kijkt naar haar kinderen, een soort staren, ik zie
haar ogen dan glimlachen. Ik ken haar en weet wanneer ze plezier
heeft, een soort innerlijke blijdschap. Iets dat je alleen
kan ervaren om te beschrijven.
Suriname
's nachts ziet er prachtig uit, het is voor het eerst dat
ik dit meemaak. Volgens mij is Paramaribo Parijs geworden.
Overal lichtjes, bijna elke winkel en zelfs huizen zijn beladen
met lichtjes. Het geeft een warme sfeer, een echte kerstsfeer.
Het onafhankelijkheidsplein wordt elke dag mooier, ik zie
dat ze nu bezig zijn met een soort kerstboom die gevormd is
van gekleurde lampjes, het is helaas nog niet af. Het presidentieel
paleis is helemaal verlicht en de tuin ook. Het lijkt net
of het helemaal doorloopt tot Het Vat en Torarica, waarbij
Torarica het trouwpaar is op een bruidstaart.
Vandaag
ga ik naar Republiek. Ik verheug me erop, ook al zegt men
dat het water erg laag is. Zo gaat dat in Suriname, alles
is van mond tot mond. Zo weet je bijvoorbeeld wanneer en waar
er feesten zijn, wie pas weer een relatie met wie heeft, je
hoort wie er te veel gokt of wie er vreemd gaat enzovoort.
Dat is Suriname, iedereen roddelt maar niemand heeft het gezegd.
Jurgen Raaijman had er in zijn vorige comedy show een heel
leuke draai aangegeven. Mijn zusje zei dat hij op 'Laat de
Leeuw' was, ik vind het echt jammer dat ik dat heb gemist.
Zoals
ik al zei ik ga vandaag naar Republiek, ik kan niet wachten.
Genieten van de rust. Gewoon op de steiger liggen en de zon
laten branden op je huid, niemand die je stoort alleen jij
en de natuur. Wanneer je genoeg hebt van de zon, dan neem
je in een duik in het water, het heerlijke bruin water. Je
haar smelt gewoon door het water en wordt helemaal zacht.
Het koele water op je huid. De onderwaartse stroming die je
van de ene plek naar de andere plek brengt. Wanneer je genoeg
van het zwemmen hebt, droog je jezelf af en ga je lekker in
een hangmat luieren, met een boek in de ene hand en een soft
of chips in de andere. De wind die de hangmat dan heen en
weer schommelt, ai, ik verheug me erop. 's Avonds is geweldig,
De sterren die dan voor het licht zorgen. Hoe je in Nederland
moet zoeken voor een ster, heb je op Republiek tientallen
telrekken nodig om ze allemaal te tellen. het is zo indrukwekkend,
je voelt je dan zo klein, zoveel licht in de hemel. Ook al
weet je beter, toch denk je dan dat dit allemaal geschapen
is voor jou en je geliefde. Het is zo mooi om dan samen met
de persoon van wie je houdt te zitten op de stijger en niets
zeggen. Gewoon elkaar omarmen, dicht bij elkaar zijn, elkaar
voelen en ruiken, met elkaars handen spelen, strelend, soms
naar elkaar kijkend, elkaar uitdagen met je ogen, een tedere
zoen geven, elkaar warmte geven, de kloppingen van de ander
haar hart voelen. Geen enkel woord dat is gevallen en toch
het gevoel hebben dat je net het beste gesprek uit je leven
gevoerd hebt. Nog een paar uur en ik ben daar.........
Voordat
ik afsluit wil ik nog een grappig ding vertellen. Het is misschien
belachelijk, maar ja, de meest vreemde dingen blijven je bij.
Het was een paar dagen geleden echt slecht weer (voor zover
dat mogelijk is in Suriname, het regende dus keihard). Onze
cablebox (het boxje is vergelijkbaar met een box die je krijgt
wanneer je filmnet neemt) was op een of andere manier niet
goed meer. Mijn vader belt dus op naar de servicelijn en twee
dagen erna zou er iemand komen die ernaar zou kijken. Er kwamen
drie mensen. Drie mensen voor één box. De eerste
kijkt ernaar en zijn conclusie: 'Na a spanning'. De tweede
kijkt er naar en zegt: 'Is de spannning, meneer.' De derde
kijkt er niets eens naar, die ging gewoon op een stoel zitten
en zegt: 'Ai !'. Dan legt de eerste meneer weer uit hoe het
komt dat het kastje niet werkt en doet dit in het Sranan Tongo,
dan legt de tweede meneer, het zelfde verhaal uit, iets meer
stotterend alleen in het nederlands. En de derde vraag je
je af ?? Je raadt het al, die zei (nog steeds op de stoel
zittend): 'Ai !'
Raoul.
|
