|
Suriname
1999 - de laatste maand
Na
een hele tijd weg geweest te zijn gaat deze jonge Surinamer
terug naar zijn land van afkomst om de laatste maand van deze
eeuw daar door te brengen. Speciaal voor www.waterkant.net
verzorgd hij een verslag.
vorig verslag: 9 -12 -99 |
14 -12-99
Het is half tien 's ochtends en ik ben net wakker. Ik ben
deze week niet echt uitgeweest vandaar dat ik zo vroeg op
sta. Mijn ouders zijn zich aan het voorbereiden op de komst
van de rest van de familie. Mijn zusje, mijn broer en mijn
zus met haar man. Haar man is een Nederlander en zal voor
het eerst Suriname ervaren. Ik ben heel erg benieuwd hoe hij
Suriname zal vinden. De meeste mensen die hier voor vakantie
komen hebben altijd zoveel goede woorden over Suriname. Ik
denk dat het komt omdat Suriname in Nederland zo anders wordt
afgespiegeld. Ze hebben dan een laag verwachtingspatroon en
dan wanneer ze komen, worden ze overwelmd met gastvrije mensen,
de prachtige natuur, het heerlijke weer, het fijne eten, ontzettend
veel ruimte, enzovoort. Nog één dag en hij is hier. We zullen
zien.
Mijn moeder is alvast eten aan het maken en het aan het opslaan.
Zo hoeft ze alleen maar eten op te warmen en dat bespaart
haar dan heel veel werk. Zal ik even opnoemen wat ze al heeft
gemaakt: 6 blikken pom, een bak vol met gehaktballetjes, 8
kilo garnalen, 2 blikken pastei, 7 ossehazen, 15 pond steak,
15 plain roti's (die ze zal vullen met haar eigen gemaakte
kerrie, dan nog ontzettend veel kip en varken. Ook is ze naarstig
op zoek naar een ham voor kerst. Ik denk wel dat we zullen
genieten.
Ik
ben met haar naar de Combe markt geweest en naar een aantal
andere winkels. Ik betrap me zelf erop dat ik het allemaal
een 'beetje vreemd' vind. Qua organisatie zijn de Nederlanders
top en de Surinamers duidelijk nog een stukje achter. Mijn
moeder wilde veel inkopen doen, dus namen we een wagentje.
Twee van de wielen van het wagentje gingen alle kanten op,
ik had echt alle moeite met het besturen van het wagentje.
De gangpaden waren ontzettend lang, leken wel de chinese muur
of zo. Je kon nergens wisselen van gangpad als je een wagentje
had, pas op het eind. Mijn moeder ging natuurlijk van gangpad
naar gangpad, want mij zoveel ergenissen bezorgde. Als men
gewoon een paar openingen met de breedte van een wagentje
tussen de gangpaden hadden gemaakt was het een stuk makkelijker
geweest.
Op
de terugweg van de Combe markt heb ik echt iets merkwaardigs
meegemaakt, het was iets dat mij ontzettend bezig hield totdat
ik erachter kwam wat ze aan het doen waren. Ik maak jullie
nieuwsgierig, no?? Ok. Ik kwam met mijn moeder bij een verkeerslicht,
er waren twee auto's voor me en allebei de auto's waren om
10- 15 meter van het verkeerslicht af. Ik keek er na maar
kon er geen touw aan vast knopen. Waarom rijdt men gewoon
niet wat verder naar voren ?? Na uren piekeren drong het tot
me door. Ze stonden in de schaduw.......... Die twee minuutjes
dat ze daar stonden, stonden ze in de schaduw. Ik ging gewoon
dood van het lachen. Ik was zo trots op mijn ontdekking en
vertelde het aan iedereen. Als je dit verhaal aan een Surinamer
vertelt dan kijk hij je aan en zegt hij, 'Ja, dus??' en anderen
die liggen in een deuk. Men kan zeggen wat men wil, maar Surinamers
zijn echt wel inventief.
Ik
denk wel dat ik deze week uit zal gaan, dan zal ik jullie
de volgende keer meer vertellen over het nachtleven hier.
Welke tenten veel bezocht worden en waar je moet zijn voor
kerst en nieuwe millennium.
Raoul .
|
