|
Suriname
1999 - de laatste maand
Na
een hele tijd weg geweest te zijn gaat deze jonge Surinamer
terug naar zijn land van afkomst om de laatste maand van deze
eeuw daar door te brengen. Speciaal voor www.waterkant.net
verzorgd hij een verslag.
09-12-99
Ik ben weer terug. De eerste dag is altijd zo vreemd, zoveel
dingen die tegelijk op je afkomen: het warme weer, het gedoe
om je koffer te bemachtigen, je vader die met een innerlijke
glimlach enthousiast op je wacht, de tientallen sjouwers die
allemaal hosselen om je koffer naar de auto te brengen. Maar
het voelt goed aan, want je bent weer terug. Thuis. De dag
na aankomst voelt altijd aan als de stilte na de storm. Je
kan alles goed analyseren, want je bent weer helemaal op de
hoogte gebracht door je ouders en je vrienden.
Ik
ben op de 8ste van december vertrokken en op de 8ste aangekomen.
Het was een middag vlucht, je vertrekt 12:00 nederlandse tijd
en je komt 17:30 surinaamse tijd aan, 19:15 stond ik weer
buiten. 8 december……een datum dat in elke Surinamer staat
of beter gezegd moet staan gegrift. Een datum die we nooit
mogen vergeten. 15 critici van het toenmalig militaire regime,
15 mensen met een mening, zonder proces, geexcecuteerd…….doodgeschoten.
We moeten er altijd stil bij blijven staan, elk jaar weer
rouwen om deze 15 mensen, dit mag nooit meer gebeuren, niet
in Suriname, nergens. Op de tv en in de kranten is er uitvoerig
aandacht aan besteed. 17 jaar nu al….
Hoe
egoistisch dit ook klinkt, dit was niet het geen wat mij het
meest bezig hield de eerste dag. Nee, ik had andere zaken
aan mijn hoofd. Het weerzien met mijn vriendin. De hele vlucht
vroeg ik me af, hoe zal ze er uit zien, wat zal ze aan hebben,
hoe zal ze ruiken, zal ze glimlachen als ze me ziet of zal
ze verlegen zijn, moet ik haar zoenen of gewoon een brasa
geven ???
Het was heerlijk haar weer te zien, ik was meteen weer bedwelmd
door haar geur, haar zoete geur, ze zag er prachtig uit en
ze lachte. Ik werd meteen weer verliefd, alle emoties die
ik had toen ik haar de eerste keer zag, kwamen weer naar boven.
De meest vreemde dingen vallen je op, van moedervlekjes op
haar huid tot haar korte nagels. Ik gaf haar een zoen en een
brasa natuurlijk, ik voelde haar huid voor de eerste na drie
en een halve maand weer tegen de mijne aan. Het voelde zo
natuurlijk aan, net alsof haar aanraking de enige is die bij
mij past, ze rook zo lekker. Ik keek haar de hele tijd aan
en moest haar gewoon continu aanraken, spelen met haar vingers
in de mijne. Verliefd zijn is zo heerlijk.
Oh
ja, ik ben vergeten me voor te stellen. Mijn naam is Raoul,
hmmmm, dit klinkt net als een reclame van Ben, maar ja. Ik
ga jullie een beetje op de hoogte houden van de activiteiten
in Suriname, hoe ik ze beleef, zodat jullie dan toch een beetje
hier zijn.
Raoul.
|
